لئون نیکولایویچ.

چقدر این ساعت آروم و ساکت و قشنگه.

مثلا قرار بود آدم‌ها آسون‌تر کنن زندگی رو برامون. اینا گند نزنن تو زندگی من، آسون‌تر کردنشون رو نخواستم.

الان یعنی با گرما و درس و استرس باید همزمان دیل کنم؟

ولی آخه من واقعا همیشه عاشق تابستون بودم. جدای گرماش، از نظر نبود مدرسه و درس و این چیزها واقعا روانم آروم بوده همیشه تو این سه ماه کوفتی.

ولی از اونجایی که اینجا فحش ممنوعه پس همون گریه.

ببخشید واقعا نمی‌خوام برم تو فازِ "وای من از همه بدبخت‌ترم" ولی از زمین و زمان عصبانی‌ام. خیلی خیلی عصبانی‌ام و نمی‌دونم گریه گزینه‌ی بهتریه یا فحش‌های رکیک.

ای بابا، تابستون شد و هنوز درس.

کتابه درباره‌ی منتال هلثه. کاش همون موقع که انگیزه‌ی خریدنشو داشتم، می‌خوندمش. الان دیگه واقعا چه منتالی؟ چه هلثی؟

بعد از اون دفعه که چایی دوستم ریخت رو کتابم، این دومین فاجعه‌ی کتابی زندگیمه.

بکشم خودمو؟

یه کتابی که خیلی وقت پیش خریده بودم ولی هنوز نخوندم رو باز کردم، اند گس وات؟

وقیحی. روزها می‌گذرن، ماه‌ها و سال‌ها می‌گذرن و از وقاحتت کم نمی‌شه. تجربه‌ی نحسی که باعثش شدی، داره ذره ذره روحم رو نابود می‌کنه ولی من هنوز هم ذره‌ای عذاب وجدان تو چشم‌هات نمی‌بینم. چطور می‌تونی سرت رو بالا بگیری و بدون کوچیک‌ترین ردی از پشیمونی و شرم تو چشم‌هام نگاه کنی؟ چطور می‌تونی شب‌ها آروم بخوابی؟ تو کثیف بودی ولی این منم که نمی‌تونم رد کثافت رو از وجودم، از روحم، از ذهنم که فراموش نمی‌کنه اون روز نحس رو، پاک کنم. برام سواله که اصلا پشیمون شدی؟ فقط یکم هم که شده، احساس گناه کردی؟ هنوز هم نمی‌فهمم چطور تونستی انقدر خودت رو برام نفرت‌انگیز کنی. پستی. وجودت حالم رو بهم می‌زنه. حالم رو بهم می‌زنی.

کی می‌تونم بالاخره خونه‌ی کوچیکِ خوشگل و آروم خودمو داشته باشم؟

زخم‌هات رو نشونم بده عزیزم، بذار ببوسمشون.

منِ گربه صفت، بدرد این زندگیِ سگی نمی‌خورم.

تقریبا روزی پنجاه بار یادش می‌افتم و هی با خودم می‌گم آخ.

آخ تیم لافلین.

دست مرا بگیر و با خود، در یکی از سریال‌های موردعلاقه‌ات غرقم کن.

زندگی خیلی سخته وقتی دلت می‌خواد با hard to approachترین آدم دنیا حرف بزنی ولی اون hard to approachتر از این حرف‌هاست.