Lily's home🐠

روزنگار/ _چرا نگفتی میای _هیچ وقت نمیگم _نه من با کسی تقسیم نمیکنم _سیب زمینی میخوام _من عاشقِ هستیم _چرا ناخوناتون ی شکله؟ _چیه دفعه بعدی توام بیا بریم خب _الان میاد سیب زمینی منو میخوره _این داخلشه _اوه تو گینس ثبتش کنیم _پیشی چرا آدما منو دوست ندارن _خیلی زیاد دوستش دارم وگر- _خوابی هنوز؟ _میزنم تو سرت خودم _همیشه اونی ک بیشتر اهمیت داد تو بودی _بنظرم راه درآمد خوبیه

دُردانه؛ خاطرات هرگز نمیمیرند، نخواهند مرد.

بابااا یک ساعتی که تو ماشین داشتیم انتخاب میکردیمو گفتم دلقکاااا

ممنون

الان هم بهم خوش گذشته هم سیرم هم راضی ام

یک ساعته دارن غذا سفارش میدن(:

نور می آید.

شاید هم دور نشدم،نمیدونم اما همین الانِ الان حس میکنم que sera sera و باید عبور کرد

-شاید الان از این حس دور شدم اما نوشته اش بمونه،چون هنوز درکش هم میکنم

_عزیزِ من! اکنون که مینویسم قلبم سنگین است. اتفاق افتادن،جبران ناپذیر است، دور از ذهن و باورنکردنی، اما بدتر از آن ترس است. ترسِ اتفاق افتادن میان شادی و لبخند،اشکت را در می‌آورد. میان لحظه ای معمولی،بی محابا هلت می‌دهد در بیابانی برهوت؛ تو میمانی و بیابان. وقتی می‌ترسی چیزی اتفاق بیفتد، از ترسیدنت هم می‌ترسی. میدانی چه می گویم؟ اینکه می‌گویند اگر بترسی سرت می آید و این حرف ها، بله دقیقا،تو از این نیز می‌ترسی./ ~می‌ترسی که می‌ترسی اتفاق بی افتد.~ درحالی که میبینی،همه چیز درحال بهبود است، که با ذوق به آغوش میکشی و شکر میکنی که باز هم شانسی برایت وجود دارد، که قلبت آرام گرفته و خیالت راحت است. اما، در تمام این زمان ها که لبخند به لبانت برمی‌گردد، حس لحظات گذشته را فراموش نمیکنی. و اینجاست که میفهمی،از راه رفتن در خیابان،دیدن فیلم و خواندن کتاب و گوش کردن به موسیقی و حرف زدن با انسان های مورد علاقه ات و حتی گذشت زمان،نیز کاری بر نیامده. باور کن تمام تلاشم را میکنم، من اینجا هستم و گاهی دیگر نمیتوانم نفس بکشم.

When I grew up and fell in love I asked my sweetheart What lies ahead? Will we have rainbows Day after day?

Que sera, sera whatever will be, will be.

-

زاویه ای دیگر