L'averse

تنها کاری که می‌تونم انجام بدم فوروارد کردن این پیاماست

از هرکسی که تریبونی داره، مهم نیست 10 نفر 100 نفر یا +1000 نفر میخوام این پست مهم رو شِیر کنه داخل چنلش و تا حد امکان صداشون باشید، صداشون رو به دنیا برسونید نادیده نگیرید و هرچقدر در توانتون هست کمک کنید فقط ما میتونم صدای هم باشیم لیست های بازداشتی ها، افراد در خطر اعدام و مفقودی ها برای ریتوییت :

لیست اول.

لیست دوم.

لیست سوم.

لیست چهارم.

لیست پنجم.

لیست ششم.

لیست هفتم.

لیست هشتم.

لیست نهم.

نامشان را صدا بزن، صدای بی صدایان باش. نامشان را بخاطر بسپار.

جاویدنام سما اسماعیلی ۲۰ ساله که نوزدهم دی‌ماه کشته شد. دوست سما در اکانت اینستاگرامش نوشته: «سما همیشه به من می‌گفت که آرزو می‌کنه افراد بیشتری هنرش رو ببینند.»

تو ادبیات شو. جنگ جهانی اول هم ادبیات شد. همینگوی نوشت. کرین نوشت. پریمو لوی نوشت. وولف نوشت. ری بردبری. چطور ادبیات مقاومت بشم؟ ادبیات تاب‌آوری؟ بنویس. زنده بمون و از زنده بودنت بنویس، در دفترچه خاطراتت، در روزهایی که عذاب بی‌پایان می‌کشی. بنویس و همیشه یک دفترچه توی جیبت داشته باش.

In the memory you'll find me Eyes burning up The darkness holding me tightly Until the sun rises up

غم‌انگیز است. همه‌چیز در این‌جا غم‌انگیز است. خیابان‌ها، پیاده‌رو‌ها غم دارند. من در خیابان دختری را که هرگز ندیده بودم و حتی اسمش را نمی‌دانستم در آغوش کشیدم و با هم گریه کردیم و بعد من بستنی‌ام را خوردم. امیدوارم او هم برای خودش بستنی گرفته باشد یا کاش با هم بستنی می‌خوردیم. اما غمی که داشتم تمام نشد، حتی بستنی هم حالم را خوب نکرد. می‌دانید، برای چند دقیقه فراموشش کردم اما همانطور که گفتم خیابان‌ها بوی غم می‌دهند کاریش نمی‌شود کرد. بازمی‌گردد. حتی وقتی صبح‌ برای نان صبحانه بیرون می‌روی، غم به سراغت می‌آید تو نمی‌دانی اما نمی‌شود. نمی‌شود. من اگر در خیابان یک نفر را ببینم که گریه می‌کند بهانه‌ی گریه کردنم جور می‌شود آنقدر گریه می‌کنم انگار که کسی مرده است. اما واقعا کسی مرده‌ است. کسی درون ما در کنار خواهر و برادرانمان مرده. همه ما مردیم. شب بخیر.

جوری که اومدم اینجا با کلی نگرانی ببینم کسی نمرده باشه

انگار از غار اومدم ببرون

مراقب خودتون باشین💓

Waking up early is the shit

This guy was so damn right

Banana bread is my new favorite thing

شاید بشه ۱۰ تا دلیل برای مهاجرت نکردن آورد، ولی می‌تونم تا فردا برای مهاجرت کردن دلیل بیارم.

اینکه اینترنت ما اینقدر افتضاحه و اینترنت آدمای دولتی و طبقات بالا بدون هیچ اختلالیه واقعا دلیل دیگه ایه که انگیزم برای مهاجرت قوی تر بشه.

"How will we ever get out of this labyrinth of suffering?" -A.Y

چیزی که وجود داره اینه که همه‌مون یه مقداری زود بزرگ شدیم و وسط سیاست گیر افتادیم. متاسفانه اگر این‌جا زندگی کنی بالاخره به یک نحوی زندگیت با سیاست گره می‌خوره و راهی برای فرار ازش وجود نداره. کم‌کم تبدیل می‌شی به آدمی که مدام در حال شنیدن و خوندن دیدگاه‌های سیاسی مختلفه، از نظر‌های احمقانه‌ی دیگران عصبانی می‌شه، بحث می‌کنه، چیزهای مختلفی رو به چشم می‌بینه و زندگیش دیگه خیلی زیاد شبیه به یک جوان بیست و چند ساله نیست. به خودت میای و می‌بینی مدام در حال جنگیدن هستی. خیلی دوست دارم بگم که خب اشکالی نداره و قسمت ما هم از زندگی این بوده، ولی راستش نمی‌تونم به خودم دروغ بگم. اشکال داره. خیلی اشکال داره. متاسفانه هیچ‌وقت نمی‌تونم قبول کنم که سهم ما از زندگی این بوده و همیشه یک چیزی درونم به شکل احمقانه‌ای امید داره که سهم ما هم یک روز بزرگ‌تر می‌شه. چیز دیگه‌ای هم جز امید نداریم که بهش بچسبیم و خب، چی قدرتمندتر از امید؟