هَسْتی‌ـشِناسی

گاهی ممکنه چراغِ یه اتاق خاموش شده باشه، ولی ما به خاطر اون یه اتاقِ خاموش، کل خونه رو خاموش می‌کنیم، اونجا رو ترک می‌کنیم و زندگی کردن رو فراموش می‌کنیم. می‌شینیم تا روزی که اون چراغ روشن بشه تا ما دوباره به اون خونه برگردیم. ما خودمون رو آواره‌ی کوچه و خیابون می‌کنیم، تبدیل می‌شیم به یه بی‌پناهِ سرگردانِ بی‌خونه، فقط برای اینکه یه اتاق چراغ نداره. ولی شاید باید بپذیریم که گاهی وقت‌ها بعضی اتاق‌ها توی زندگی ما خاموش باشن؛ ولی همچنان بقیه‌ی خونه قابل زیستنه. هنوز می‌تونیم توی اون خونه زندگی کنیم، به خاطر اون یه اتاق، ارزش نداره کل خونه رو ترک کنیم. البته من راجع به اتاق حرف نمی‌زنم. راجع به خونه هم حرف نمی‌زنم. راجع به چراغ هم حرف نمی‌زنم. من راجع به زندگی حرف می‌زنم. شاید فقط باید یاد بگیریم توی خونه‌ای که یک اتاقش خاموشه، همچنان میشه زندگی کرد. — هَسْتی‌ـشِناسی

می‌خزد از درون به بیرون می‌بلعد و می‌سوزاند و ویران می‌کند سیاه می‌کند روزگار را می‌پوشاند آفتاب را ببین که خون می‌چکد از آسمان نگاه‌هایمان با هم در نبردند دست‌هایمان در عشق‌بازی این چه فتنه‌ای‌ست؟ این بساطِ خانمان‌سوزِ بی‌آبرو — هَسْتی‌ـشِناسی

دستور داد تا آتشش بزنند اما نمی‌دانست که او ققنوس است؛ از خاکسترِ خود از نو زاده می‌شود. — هَسْتی‌ـشِناسی

گاهی وقت‌ها هم یه تصمیم درست واسه امروزت، می‌تونه مثل دستور قتل‌عام باشه برای تمام ورژن‌های گذشته‌ات. — هَسْتی‌ـشِناسی

گاهی یه تصمیم درست واسه امروزت، می‌تونه مثل دستور قتل‌عام باشه برای تمام ورژن‌های گذشته‌ات. — هَسْتی‌ـشِناسی

11:11

11:11

حوصلم سر رفته

خببب دیگه چخبر !؟

میبینین چقدررر خوشگلن البته تا قبل پرسیدن قیمت 🗿

کاملا صحیح

حوصله‌ی دشمنی ندارم. هرچی شما میگی درسته.

من هر دو دقیقه :

ایشههههههه

یذره منطقی بود کاش حداقل

من گفتم سریال دراماتیک دوست دارم ولی این یکی حال بهم زنه

بیداری‌ام کابوس است و خواب، تنها پناهی‌ست که دل به آن بسته‌ام؛ اما همین که چشم می‌بندم، کابوس دیگری پشت پلک‌هایم به انتظار نشسته است.