!Exulansis

وایییی منمممم گشنممم😭😭😭

اون کصخلی که نوشتی دینا و جواب نمیدی هدفت از این کار چیه دلقک

الان گشنمه سنگم بدن میخورم

همه چیی

دینا غذا چی دوس داری

چی دوست داری بپزم برات

دینو برام غذا چی میپزی؟

اینجاست که ترسناک‌ تر میشه، آدمی که سال‌ ها یه نقش رو بازی میکنه و کم‌ کم مرز بین نقش و واقعیت رو تشخیص نمیده؛ کسی که اونقدر خودش رو تو قالب آدم خوب داستان، آدم فداکار یا آدم همیشه‌ حق‌ به‌ جانب جا داده که دیگه نمیتونه احتمال بده شاید تو بعضی از داستانا، خودش شخصیت منفیه باشه.

راجب این موضوع تا فردا میتونم بنویسم ولی دیگه بس

بسه دیگه نمیخوام ادامه بدم الانه که مغزم منفجر بشه

اینجاست که ترسناک‌ تر میشه، آدمی که سال‌ ها یه نقش رو بازی میکنه و کم‌ کم مرز بین نقش و واقعیت رو تشخیص نمیده؛ کسی که اونقدر خودش رو تو قالب آدم خوب داستان، آدم فداکار یا آدم همیشه‌ حق‌ به‌ جانب جا داده که دیگه نمیتونه احتمال بده شاید تو بعضی از داستانا، خودش شخصیت منفیه باشه.

اما مسئله فقط دروغ گفتن نیست. دروغگو دست‌ کم میدونه یه حقیقتی وجود داره که داره پنهونش می‌کنه. ولی آدمی که نقاب زده میتونه ته کصافت باشه یه چیزی فراتر از دروغگو.

بعضی وقتا حتی از احساساتشون هم به‌ عنوان ابزار برای حفظ این تصویر استفاده میکنن؛ و این فاجعه های بزرگی و میسازه و اینجاست که آدما دیگه اعتماد نمیکنن، عذرخواهی میکنن، اما نه اونقدر که مجبور بشن مسئولیت واقعی رفتارشون رو بپذیرن.

اونا یاد می‌گیرن کجا بخندن، کجا سکوت کنن، چه چیزی بگن و چه چیزی رو حتی به ذهنشون راه ندن. قشنگ میدونن چه رفتاری تحسین می‌شه و چه رفتاری تصویر بی نقصشون رو خدشه‌ دار می‌کنه.

و بله چه تناقض عجیبیه؛ آدمایی که تمام عمرشون رو صرف می‌کنن تا بقیه اونا رو بشناسن، ولی تو تمام این مدت، سخت‌ترین کار ممکن براشون این بوده که اجازه ندن کسی خود واقعیشون رو ببینه، منزجر کنندست.

ادامش میدم

عاشقتم المیرا💋 قلب منی

ادامش بدم؟

نه حال نمیکنم ادامش بدم:)

هرکدوم به یه شکلی خودشون رو پشت تصویری که برای پذیرفته شدن ساخته‌ ان پنهون میکنن؛ تصویری که شاید اول فقط یه انتخاب به ظاهر عاقلانه بوده باشه، ولی به‌ مرور به تنها هویتی تبدیل میشه که جرئت زندگی کردن باهاش رو دارن.