پښتو شعرونه

والله بالله ارمان وکې! ــــ یوه ورځ به داسې راشي خلک به وایي چې (دای) مړ دی بیا به وخی وخی وکړې چې زما لیونی مړ دی بیا به خپل باڼهٔ لمدهٔ کې والله بالله ارمان ؤکې! ــــ مرور به درنه مړ ؤم پېښمان به په غرور وې زهٔ به پټې سترګې پروت ؤم تهٔ به ناست په سور تنور وې ملامت به وې په زړهٔ کې والله بالله ارمان ؤکې! ـــ یو تازه قبر به جوړ وي هدیره به چوپه چوپ وي څهٔ ملګري به خفه وي څهٔ به ژاړي څهٔ به زوپ وي له وجدان سره به څهٔ کې!؟ والله بالله ارمان ؤکې! ــــ درته وایي به ملګري ستا عاجز منلی مړ دی چې په تا باندې مئین ؤ ها عاجز منلی مړ دی بیا به وخی وخی نهٔ کې والله بالله ارمان ؤکې! ــــ منلی💔

بېلتونه کور دې راته ښایه د زور دې نه یم ننواتي به درځمه😊 ستا د راتلو لارې څارمه بېلتون دې مه کوه، زړه مې خوږوینه بیلتون دې ویره راسره کړه د بارانه ټکا مې زړه سوری کوینه که دبيلتون کور رامعلوم وای مابه دستالپاره بل وای پري اورونه د بیلتانه له غرونو تيره اي زړه ته راتيره ياره نه راځي خوبونه

https://t.me/Snjish2/s/66 😓♥️

د خوښې بیت مو کمنټ کړئ ژوند په لوی هنر کېږي او موږ یو بې‌هنره جې داسې لکه ونیسي روژه څوک په نهره جې ولې د انجونو د مکتب دروازو زنګ وکه؟ ولې درس نه پاتې ده افغانه پیغمبره جې؟ ډېر موده کېږي په هغې پسې بیمار یم ورشي څوک یې کې زما له حال څخه خبره جې بدو ورځو څومره عجیبه کارونه وکړله ورک مې شول نږدې نږدې یاران ټول له نظره جې تش جیب، بې‌روزګار او بدرنګه قواره سعید یاره ورکوي یې د چا نه لګېږي له سره جې سعیدالرحمن سعید

*دختر پشتون زبان و ابرو و چشمت جالب است* *محرومم از صورتت چون قوم و خویشت طالب است* ‌ ؟

څو لنډۍ د خپلواکۍ ورځي ته! پښتو متل کړي! سل دي ومره هغه دي مه مره چې يې خوی د امان وينه ستا د وقار چيغي خاموش کړه د بغدادي پير د لمسيو تاريخونه له انګريزانو دې ازاد کړو غازي امانه نن په وياړ ژوند تېروونه ازادي مور ده ، باحياء ده پر سر پراته يې له بيرغ نه جوړ شالونه وطنه ته دې زنداباد يې درنه قربان شه د وياړمنو تاريخونه د خپلواکۍ ۱۰۷ مه کليزه مو مبارک سه 👏🏻🥰🤲🏻

هغه سرۀ قالينه هغه رقم ايښې غوړولې مې کوټه کې بېخي نه ده هغه سرې پردې پخپل ځای کې پرتې دي نه يې وس لرمه نه مې ورته زړه ده ستا له تللو روسته هر څه بې مانا دي که کوټه مې ده که کار دی که تفرې ده زنده ګۍ رنګ بدل کړی دی قسم دی باور وکړه! تورې خاورې ده ايرې ده ستا ډالۍ کَکو خلاص شوي بېخي ندي په ډراور د مېز کې هغه رقم ايښي راخيستی يې نشم نه مې لاس ورتلی شي پخپل ځای کې سلامت منظم، ايښي ته خَبره يې؟ دا څو کاله يې کېږي چې کليزه مې لمانځلې ځانته نه ده نه خبر يم ورنه څه وختې پيدا يم بېخوندې مې تاوه شوې اوس له زړه ده شبو! هر څه اوس يو خوب راته ښکارېږي که ستا مينه وه که ته وې او يا ژوند و نن سبا يوازې ساه اخلم نور هېڅ يم ژوند هماغه و چې تا سره پيوند و هغه سرۀ قالينه هغه رقم ايښې غوړولې مې کوټه کې بېخي نه ده هغه سرې پردې پخپل ځای کې پرتې دي نه يې وس لرمه نه مې ورته زړه ده

ته دې خپل غرور دومره اسمان ته پورته کړی یې زه خو لا څه چې ان د خدای کیسه کې هم نه یې استغفرالله 🫠

څوک چې نوم د مينې واخلي، کيسه واړوم په بله زه پخپل احساس ملنډې، هره ورځ وهم پخپله جدايي خو نڅا نه ده، چې زده نه شي نه به کیږي يو ګام تا واخيست بل ما، بیا سره ورک شو تل تر تله حفیظ همیم

پخوانی غزل! په دوا باندې ونشوه نو په څۀ یې سړی وکړي داسې سمې چارې نشته چې په زړۀ یې سړی وکړي؟ څه باور خو داسې نه دی لکه کاڼی چې مات نشي نو چې دغه شانتې نه دی باید نۀ یې سړی وکړي داسې نیمو نیمو لارو کې څوک نه سره بېلیږي محبت د چې کولو خو لږ ښۀ یې سړی وکړي زه د ډېره کړم حیرانه اوس به کوم مطلب ترې اخلم؟ چې په ژېړ ګل د ګذار کاوۀ په سرۀ یې سړی وکړي زما حال خو داسې دی چې د پوښتلو بیخي نه دی داسې ښه خبره نشته چې په خولۀ یې سړی وکړي شرافت

مه کوئ ما په زیارتونو باندې مه ګرځوئ زما کیسه د ښاپیري ده د پیري خو نهٔ ده منلی🍁

ملامت نه دي چې د درک کولو حس نلري ملامت موږ يو چې احساس څرګندوو هر چاته #رياض_بهشت 🍁🥀

يو ورځ به داسې راشي چې بېخي به رانه هېر شې دا امکان به بېخي لږ وي چې په زړه کې مې را تېر شی زه به ټول يم بدل شوی لکه وا چې وړي کالونه نه به زنګ زما له خوا وي نه به کړی شم مسجونه ما به هر څه وي هېر کړي که څهرې دي که نامونه تنهايي به مې وي خوښه نه به اورمه غږونه دا هر څه به ناڅاپي وي له هر چا به وهم منډې د غزل زړه به هم مات وي د خيال دښتې به وي شنډې بې حسي به را سره شي! که تکيې مې شولې ړنګې اضطراب به رانه تاو وي ما به نه نيسي بيا بنګې عصمت تمیم

د لويو لويو قدرتونو ربه يو تمنا ده اورېدی شې که نه ؟ ستا د سکڼي سکڼي ماښام نه لوګی د چا د زړه لوګی ليدی شې که نه ؟ ستا د سېليو طوفانونو په مخ يو اسوېلی دی درلېږل يې غواړم ستا د څپو څپو سيندونو په نوم لېمه راډک شول څڅول يې غواړم

غزلـ څه په پلمه روان شې، څه په بهانو درېږې زه به تر څو چیغې وهم، ته به تر څو درېږې؟ مسلمانۍ کې دې شکمن یمه سنګ دله جینۍ نه په قرآن درېږې، نه دې په وعدو درېږې ژونده! د ژوبلو ارمانونو پور مې نه غواړمه ژونده! بخښم دې؛ که د هغه تر راتلو درېږې په دغو ماتو ښېښو څومره مزل نور پاتې دی؟ ژوبله وطنه! ښه نو کله به په پښو درېږې؟ مړ شې صمیمه! خو د بل تر احسان لاندې مه شې لوېدلی ښه یې که د نورو پر اوږو درېږې صمیم پاچا

غزلغزل که همدغسې مغرور وي په ځان پاتې بس نو وبوله له مانه ياران پاتې کعبه مخې سپين وجودې غلاف پوشې ستا لمنه کې د ډېرو ايمان پاتې لا مئين يم لا مې ژوند ته تمه شته دى لا په ښار کې د نکريزو دکان پاتې که زه مړ شومه له لوږې نه بچيه د څو ورځو مزدوري مې په خان پاتې نه يار پاتې نه ته پاتې بهسودواله نه هغه يې نه دې هاغه دوران پاتې