hollow

باید از آدم‌ها، از خاطره‌ها و حتی از خودِ دیروزت فرار کنی. باید برای چیزهایی که برنمی‌گردن گریه کنی، باید از ویرانه های زیادی رد شی، خیلی از امید ها رو دفن کنی، باید بسته شدن تموم راه هارو ببینی. بعضی درس هارو با اشک یاد بگیری، بعضی حقیقت ها رو توی تنهایی پیدا کنی تا آخر بفهمی اون دستی که همیشه دنبالش می‌گشتی دست خودت بود. بفهمی بعد از گذشت از اون ویرانه ها تنها ستونی که هنوز نریخته بود خودت بودی. و تو باید این رو بپذیری که زندگی همه چیز رو ازت گرفت تا خودت برگردی. نجات مقصد نهایی تو نیست عزیزم.. لحظه ای هست که می‌فهمی همیشه باید خودت و حمل می‌کردی.

دیدن "تهران کنارت" ، با کسایی که میخوایم در آینده تهران "کنارشون" باشیم. - ۲۵ خرداد ماه، سال ۱۴۰۵

نجات‌دهنده از سالن مطالعه فقط کافه 'کاس' عه

Until the end of summer :

تو در قلب من می‌مانی اما دیگر در سرنوشت من جای نداری تو عزیز بودی اما نه آنقدر که خود فراموش شوم این را باید پذیرفت، هر نوری برای همیشه ماندن آفریده نشده است عزیزم.

یکشنبه، ۱۷ خردادماه.

امروز ادم خوشحال تری ام