یادداشت‌ها

گاهی متوجه می‌شوم که نویسنده چیزی را نوشته است که من هرگز نتوانسته‌ام دربارهٔ خودم بگویم. این‌طور نیست که نویسنده مرا شناخته باشد؛ موضوع کاملن برعکس است. هیچ نویسنده‌ای چیزی دربارهٔ من نمی‌دانسته است. اما ادبیات دقیقن در همین بیگانه‌گی، امکان نوعی شناخت را فراهم می‌کند: آدم در سخن دیگری، با خودش مواجه می‌شود.

ذهن خسته خیلی بدتر از جسم خسته‌ست. خیلی بیشتر از خیلی…

شرح حال:

Barney: I am done. You don’t have to worry anymore. Robin: What do you mean? Barney: I’m done trying to get you. I can’t do it anymore. I’m sorry it’s taken me this long to figure it out, but I promise; I’m done making a fool of myself! -HIMYM

امروز، روز جهانی بغل کردن فرد مورد علاقه بود؛ منم به افتخارش زانوهایم را بغل کردم!

راحت نبوده‌ام که بگویم به هرکسی از درد من بجز تو ندارد خبر کسی بار دگر به زنده‌شدن فکر می‌کند نعشی که داده بود دلش را به کرکسی اندازه‌ای که تو اثرت را گذاشتی نگذاشته به زندگی من اثر کسی آن شیشه‌ام که چشم‌به‌راهِ شکستن است تو نیستی، نمیشکنندم دگر کسی با خنده چال گونۀ خود را نشان بده پرسیــد از تو مقبره‌ام را اگر کسی. مجید خاکسار

دلتنگی دریاست، هرکس به شکل خاص خود در آن غرق می‌شود.

قبول دارم!

منم همین‌طور کبوتر جان، منم همین‌طور!

یک ماه است که موقع وظیفه رفتن با خودم تکرار می‌کنم: “عینک‌هایت یادت نره!” ولی همین‌که می‌رسم و وسایلم را روی میزم می‌چینم می‌بینم که باز یک چیز کم است. نشانه‌های پیری همین است، نه؟

نمی‌دانم دارم روز‌هایم را می‌کشم، یا روزهایم دارند مرا ‌می‌کشند. ‏در هر صورت جنایتی در حال وقوع است.

فئودور داستایفسکی، یادداشت‌های زیرزمینی

یک‌چیز عجیبی که در باره‌ی آدم‌ها وجود داره این است که ما فقط برای چیزهای که داشتیم دلتنگ نمی‌شیم‌؛ برای چیزهایی که می‌توانستند وجود داشته باشند هم دلتنگ می‌شیم‌. برای مکالمه‌های که هیچ‌وقت اتفاق نیافتند‌، برای عکس‌های که هیچ‌وقت گرفته نشدند،‌ برای سفرهای که هیچ‌وقت نرفتیم‌، برای شوخی‌های که هیچ‌وقت بین دونفر شکل نگرفتن‌، برای اون نسخه‌های از زندگی که یک‌جای ممکن بود شروع شوند و نشدند‌.