کولیآنا🃏'

از نیست به چیست نبشم و معنا بار دیگر می‌میرد حال باید می‌بودی تا جهانی از عدم را زنده به گور و جهان معنا را از گور زنده می‌کردیم نیستی و سلوک ما در هبوط گم است و عاکفان قلعه الموت خویشیم

سایه شدم رو سیاه از تن تباهی رو سیاه از فقدان سیاهی

دیر آمد، مثل باران بر زمین تشنه، زود رفت، مثل خوابی خوش در سپیده‌دم. میان این آمدن و رفتن،خانه‌ای ماند که هنوز از یادش می‌سوزد.

بی‌سرزمین تر از باد

این است مامِ اندوه

خواب یائسه و حشر اندیشه و رویای پا‌ به ماه

حالا قلم ازل مارا جوهر پس داده

به دوستی می‌گفتم مبادا قلمت کینه کند و تا ابد نتونی چیزی بنویسی

لیک کلک با من و تشویشم سر معراج دارد

تن میکنم حجاب جوهر بر هرزگی کلمات این کاغذ معصوم

-