کولیآنا🃏'

کمین در دل بزدلی

در این صحرای سرتاسر سراب و ماسه و طغیان خدنگی نو به سویم تاز تا یابم تو را با آن بیندازش به جانم که شاید عطرت جانت را بیابان ارمغان آرَد ببارد باز صد باران

به گمانم به همین خاطر خورشید از قلبم طلوع می‌کند

.

چ_

بنده

من از آن جماعت نیستم که بر هر ابهام مُهر ژرفا زنند و هر تیرگی را به نام تفکر تطهیر کنند، تاریکی اگر چراغی در بطون خویش نپرورده باشد جز فقدانِ نور نیست و پیچیدگی اگر استخوان‌بندی اندیشه نداشته باشد صرفاً تشریفات پرطمطراق رجز خوانی‌ست. چه رسوایی عظیمی‌ست که آدمی از بیم عریانی فکر، بر قامت آن جامه‌ای از الفاظ فاخر بدوزد و سرانجام برهنگی سردرگمی تن کند.