a piece of your cake.

«به مامان چیزی نگو.»

18 / 19 20:00.

«با پدر آرزوی باغی بود روی خاکی که شکل مردن داشت بس که تن تشنه بود خاکِ من، پدرم شوق جان سپردن داشت.»

*اسکیس خسته و نیمه‌شبیِ کنکور عملی.

به جای او، به قلبِ من بزن.

ما ایران هستیم ما شیر هستیم و خورشید پشت ماست که نور بر تاریکی چیره میشود.

بچه‌های ما به خاطر خواهند سپرد. (Hey YOU, Hey YOU, LOOK at US NOW LOOK at OUR CHILDREN's FIREWORKS)

اين چمدان، وطن من است هر كجا بازش كنم بوى لاله هاى واژگون لب مرز مى‌پيچد بوى نيمه خشک مرداب انزلى بوى نمک هاى سرگردان بوى برف هاى ترسيده دنا و بوى ليز تو هر كشورى مى روم صداى لالايى مادرم را از او می‌شنوم صداى موهاى بلندش در شب صداى خون‌مرده باد صداى شيب يخ صداى رگ رقصان من روى اقيانوس چمدانم گر مى‌گيرد ما هر سه گر مى‌گيريم من و نسيم و فاطمه در چمدانم نسيم هنوز پشت پنجره منتظر است من به دنبال مرگم در شهر گم مى‌شوم و فاطمه قعر اروند، سيگار بهمنی دود مى‌كند در چمدانم سپيدارى زندانى است و شاپركى خودش را به در و ديوار مى‌كوبد در چمدانم كودكى‌ات بر داستانى عاشقانه تاب مى خورد و پيامبری گدايى مى‌كند بر سوره هاى بى‌بوسه نان يا آزادى؟ در چمدانم گلوله و كلمه هم‌نشینی مرطوبى دارند و قطار متروک نيشابور با بار فيروزه‌ها و گردن‌ها ته دره آواز مى‌خواند در چمدانم هر شب پسرى كه عاشقش بودم، كف دستم مى‌نويسد ماه مى‌نويسد ماهى مى نويسد ليلا و هر روز زير پل سيدخندان زخم هاى تن پل را مى‌شمارد در چمدانم قطرات شک و اشک در چمدانم گريبان گشوده اسبی است در هر فرودگاه رد سرخ باروت را دنبال كنيد هر جا روم كهكشان راه خونى نشانى من است. — بیتا ملكوتى

_Like the devil and the lord wanted my soul Like this tattoo of your name across my soul

taken by عکاس موردعلاقه‌م.