بی‌جواب!

زنان کشته شده از اندوه، فراوان‌تر از مردان کشته شده در جنگند.

انیس‌ منصور

صبحِ جمعه‌ی خود را چگونه گذرانده‌اید؟

ما را هیچگاه همرنگ جماعت نمی‌بینی؛ آموخته‌ایم در اصل خود باشیم، نه تشبیه دیگران.

پیدایم نمی‌کنی نگرد؛ من در اوج نیازمندی بی‌نیاز شدم، و دل به آبی آسمان‌ها سپردم.

بیمار غمم عین ِ دوایی تو مرا.

مولانا

آدمیزاده دیگه، یه وقتایی از پسش برنمیاد. پشت سرت رو نگاه کن، چیا گذروندی؟ خب مادر؛ حق داری دور چشمات بگردم.

خانواده ؛

می‌توانم بروم؛ اما فایده‌ای ندارد. نجات من در جایی است که خودم در آنجا نباشد.

در روشنایی چه نیازی به تو دارم اگر تو را در تاریکی نیافتم.

جبران خليل جبران

جهان، تکه‌ای تاریک بود و تو، تنها چراغش.

در دفتر دل‌نوشته‌هایش نوشته بود: «من تمام آدم‌های خوب زندگی‌ام را از دست دادم، چون حالِ بدم باعث شد از همه‌کس دور بمانم.»

همه خفتند و من دلشده را خواب نبُرد همه شب دیده‌ی من بر فلک اِستاره شمُرد خوابم از دیده چنان رفت که هرگز ناید خوابِ من زهرِ فراقِ تو بنوشید و بمُرد.

مولانا

من از اونی که دلداریش می‌دادم، غمگین‌تر بودم عزیز من.

آن هنگام که تصمیم گرفتی همه‌چیز را رها کنی و بروی، کدام خاطره و تجربه تو را مصمم کرده بود؟

مامان.

کنایه و استعاره های این درس 🥲>>>

زیبایی از عشق می آید و عشق از توجه، توجه به چیزهای ساده و فروتنانه‌ای مثل گرفتن انگشتان یخ زده‌ی کسی که دوستش داری.

حمیدرضا صدر