بی‌جواب!

حتی خلاف آب شنا کردن هم دیگه فایده نداره. چون این رودخونه یا یه جریان عادی نیست. سیله، طوفانه. داره همه‌چی‌ رو با خودش می‌بَره. فقط اون وسط باید یه تیکه چوبی، سنگی، تخته‌ای چیزی پیدا کنی خودتو رو آب نگه‌داری. همون شادی های کوچیک، دلخوشی های گذرا. تا برسی به یه جایی، جایی که یه درخت شاخه‌شو برات آویزون کرده باشه و بتونی خودتو از سیل بکشی بیرون. حالا اون درخت چیه؟ کیه؟ کِی بهش می‌رسی؟ خدا می‌دونه.

یه بی‌تابی افتاده به جونم، ول کنم نیست بیژن. انگار دارن توی سینه‌م رخت و لباس عالم و آدم رو می‌شورن. توی سرمم دارن شمشیر می‌سازن، که آخرش بزنن بند دلمو پاره کنن.

=)))

آدم‌ها یک‌باره نمی‌میرند، هربار که رویاهایشان را دفن می‌کنند، کمی بیشتر می‌میرند.

حامی

به نظرم این انیمیشن کوتاه رو ببینید و کمی دربارش فکر کنید..

سرانجام برای هرکس در زندگی لحظه‌ای پیش خواهد آمد که به تنهایی عمیق خود در این دنیا ایمان بیاورد.

داستایفسکی

ای مرگ بیا که زندگی مرا کُشت.

‏هرچی زمان می‌گذره، بیشتر درکت می‌کنم..

اگر جعبه مداد شمعی سی و دو رنگم را داشتم، شاید می‌توانستم همه‌چیز را از اول بکشم. زندگی را طوری می‌کشیدم که دلم می‌خواست.

دلم میخواد بیشتر بخونم، بیشتر بدونم، بیشتر زندگی کنم اما مثل یه جنازه فقط خودمو از امروز به فردا میکشم.

دوست دارم با روناک پادکست بمیرم..

صدای رفتار آن‌قدر بلند است که دیگر هیچ حرفی به گوش نمی‌رسد.

شب رفت و حدیثِ ما به پایان نرسید.

مولانا

و تو مرا پیدا خواهی کرد در تمام کلمات عجیب غریب و داستان های به جا مانده و مکان های غیر عادی.