پلان ۲۷

چقدر نازید شما. خیلی نوازش شدم و البته امیدوار. ممنون. 🤍

‌ مادر پرمشغله ای هستم اما کانال شما را میخونم ممنون

من یه سبکی و همزمان سنگینیِ خاصی رو احساس می‌کنم. ساعاتیه که با خودم تنها می‌شم. بعضی شب‌ها دوست‌دارم خودم رو بغل کنم و بعضی وقت‌های دیگه از خودم فراری‌ام.

‌ آخر شبا خیلی دلگیره

برای فرارسیدن مرگم، عجله نمی‌کنم، اما اگر روزی به سراغم بیاید، از او استقبال خواهم کرد.

‌ اگه جسارت خودکشی داشتی انجامش میدادی؟ آخه اونجا گفتی شجاعت ویکتور یالوم رو تحسین میکنی

آدم‌های زیادی رو دیدم که این هنر رو درون‌شون «پرورش» دادن و موفق شدن. اما قبول دارم که سخته. و در ضمن مراقب باشید که تو این دام نیفتید که مدام ارتباط برقرار کنید و «هر» ارتباطی که ارزش نداره رو براش تلاش کنید. گاهی نباید ارتباط رو ادامه داد یا شروع کرد خب. D:

توانایی ارتباط موثر، ترکیبی از استعداد، مهارت و داعیه‌ی درونیه‌. به این مهارت نیاز دارید، حتی اگر اندازه یک نخود درونتون استعداد هست، همین نخود رو انقدر باهاش بازی کنید تا رشد کنه.

‌ من خیلی وقتا نمیدونم چی باید بگم و جواب درست چیه چطوری ارتباط موثر تری بگیرم؟ یا یه چیز ذاتیه و نمیشه درستش کرد؟

یک دانه‌ی شن روی ماه!

‌ اگه دوباره به دنیای بیای دوست داری چی باشی؟

اشک خوبه. وقتی سبک شدید، ازم یاد کنید.

‌ با این دو خط گریه کردم https://t.me/c/2378551781/2100

از معرفی کردن خوشم نمیاد. هر کس مشتاق شناخت من باشه، خودش تلاش می‌کنه. زمان می‌بره. من دفترچه راهنما ندارم، چون یخچال یا تلویزیون نیستم. البته همین پیام هم خودش یه جور معرفی بود!

‌ می‌تونی بیش‌تر خودت رو معرفی کنی؟

من نمی‌دانستم معنی «هرگز» را؛ تو چرا بازنگشتی دیگر؟

این پیام منو یاد شعر ابتهاج انداخت...

کاش انار بودیم. وقت دلتنگی، یهو می‌ترکیدیم.

‌ دلم براش تنگ میشه.

با من بودید؟