Miye Taiyoku

- کنسرتوی ویولنسل در سی مینور، اپوس ۱۰۴ اثر آنتونین دورژاک، تصنیف‌شده در سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۵ و در دوران اقامت او در ایالات متحده. این اثر برای ویولنسل‌نواز چک هانوش ویهان نوشته شد، اما نخستین اجرای آن در سال ۱۸۹۶ در لندن توسط لئو استرن و با رهبری خود دورژاک انجام گرفت. در زمان تکمیل اثر، دورژاک از بیماری و سپس درگذشت یوزفینا کائونیتسووا، خواهر همسرش، آگاه شد و بخش پایانی کنسرتو را بازنگری کرد. نسخه‌ای که امروزه اجرا می‌شود حدود ۴۰ دقیقه زمان دارد و شامل این تغییرات است. این کنسرتو برای ارکستر کامل اواخر قرن نوزدهم نوشته شده و از نظر ساختار، به یک سمفونی نزدیک است و نقش ارکستر در آن فراتر از همراهی صرفِ تکنواز است. به همین دلیل، این اثر نمونه‌ای از تلفیق نوشتار سمفونیک و کنسرتانت در اواخر دورهٔ رمانتیک محسوب می‌شود.

رکوئیم ناتمام موتسارت (Requiem in D minor, K.626) یکی از مشهورترین آثار ولفگانگ آمادئوس موتسارت است که در سال 1791، آخرین سال زندگی او، نوشته شد. سفارش این اثر به‌صورت ناشناس توسط فرستاده‌ای به نام کنت فرانتس فون والزگ انجام شد. بعدها مشخص شد که این سفارش از سوی خود کنت بوده تا به یاد همسرش که تازه درگذشته بود، اثری مذهبی به نام خود ارائه کند. در آن زمان موتسارت هم‌زمان روی اپرای «فلوت سحرآمیز» و چند اثر دیگر کار می‌کرد و از نظر جسمی نیز در وضعیت نامساعدی قرار داشت. این رکوئیم یکی از عمیق ترین آثار مذهبی دوران کلاسیک است که ساختاری بر پایه متن لاتین مراسم عشای مردگان کلیسای کاتولیک دارد. بخش‌هایی مانند “Introitus” و “Kyrie” توسط خود موتسارت کامل شدند و نشان‌دهنده ترکیب پیچیده‌ای از کُر، ارکستر و بیان احساسی شدید هستند. با این حال، او تنها تا بخش “Lacrimosa” را به‌طور ناقص پیش برد و در ادامه، کار متوقف شد. پس از مرگ موتسارت، شاگردش فرانتس زوسمایر (Franz Xaver Süssmayr) بر اساس یادداشت‌ها و طرح‌های باقی‌مانده، اثر را تکمیل کرد تا سفارش‌دهنده بتواند آن را تحویل بگیرد.

راخمانینف در تبعید @german_idyll