Coconut diaries

درود بر صبح‌های بارونی و معاشرت هنگام صبحانه.

دلم برای هوای بارونی این شهر تنگ شده بود.

ایونت شبیه‌سازی بارون با شیلنگ حیاط. همین هفته در حیاط ما.

بدنم داره هر هفته یه آپدیت جدید می‌ده. این هفته با سرماخوردگی و رفلاکس معده در خدمتم بود.

جایگاه واقعی آدم اون جاییه که نمیدونه زمان چجوری می‌گذره.

بعد از اینکه کلی تمرین کردم با خودم مهربون‌تر باشم متوجه شدم که جامعه آدم مهرطلبی که همیشه خواسته‌های دیگران رو به خواسته خودش الویت میده بیشتر دوست داره. در واقع باید بین اینکه بقیه رو راضی نگه داری یا خودت، انتخاب کنی.

بیست و چندسالگی اینجوریه که فکر میکنی میبینی فلان اشتباه رو مرتکب شدی، و بعد با خودت میگی فدای سرم. جوانم و جاهل، تجربه بود.

ادب هم از این کانال رخت بست رفت.

کاپ 🥚 ترین ویکند جهانو بدین بیاد.

می‌تونم به راحتی کیس استاد رادیولوژیمون باشم، با تصویر یک آلت بزرگ در کله‌ام.

جلسه قبلی تراپیم درمورد عدم توانایی مرز گذاریم بود، جلسه بعدی درمورد این خواهد بود که وقتی همه تمام توانشون رو بکار می‌گیرن که مرزهامو جر بدن چه کاری از دستم ساخته‌است؟

لعنت به کانسپت تعارف و اصرار.

ماری از مادرش نوشته و قلبم مچاله مچاله است…

بین غم‌هامون یه لحظه‌هایی رو هم زندگی می‌کنیم.

شما ببینید اوضاع چقدر خرابه که دانشگاه رفتن تفریح من شده.

من چجوری به آدما بفهمونم که لباسم بوی کمد گرفته؟

از دانشگاه برگشتم و بقیه امروزو بیکارم پس بیاین چایی بخوریم و فیلم ببینیم.

اینستاگرام پست لباسای زیبای روسی و خارجی رو میاره تو اکسپلورم که بهم یاداوری کنه یه بیچاره‌ از دنیا دور افتاده‌ام که تو ایران گیر کرده.

وارد اون مرحله از بزرگسالی شدم که هیچکس کاری نداره کجا هستم و میرم ولی جای خاصی هم برای رفتن ندارم!

کانال خوندن مثل خوندن داستان آدم‌هاست، وقتی که درس می‌خونن، وقتی زندگی براشون سخته، وقتی از روزای خوبشون می‌نویسن، وقتی سر کار می‌رن، وقتی ازدواج می‌کنن… و طی همه این مدت تو از دور نشستی و فرار و نشیب این داستان رو نگاه می‌کنی و می‌خونی… دوست داشتنیه.