Coconut diaries

گاهی وقت‌ها خیلی مهم‌تر از اینکه داخلن عشق بجوشه اینه که انقدر کنارش احساس امنیت کنی و استرس‌هات کم بشن و بدنت به آرامش برسه که بدنت تمایل به خوابیدن داشته باشه انقدر که تمام خواب‌های آشفته‌ی زندگیت رو جبران کنه.

من واقعا خسته شدم هر جا میرم حرف از گرونی و نداری و تورم و تحریم و دلار و بنزین و درد و رنج و مصیبته. قیافه ها همه رنجور. واقعا دیگه نمیکشم این حجم از غم و رنج رو. این چه سرنوشت شومی بود اخه.

اینستاگرام ساعت ۳ شب به بعد وارد یه قسمت وحشتناک خوبیش می‌شه که نمی‌تونم اسکرول نکنم!

دارم تلاش می‌کنم یاد بگیرم با ایررپ کار کنم، امروز یه دوستی موهامو دید گفت موهات فر پولداری شده:)))) تلاشمو باید متوقف کنم همینجا فکر کنم!

بازگشت به زندگی عادی برای منی که پنجه پاهام هنوز از شدت زیاد رقصیدن درد می‌کنه خیلی ناممکن بنظر می‌رسه!

با هم خندیدیم بغض کردیم موفق شدیم شکست خوردیم زندگی کردیم شب و روزامون رو گذروندیم و الان این‌بار جلوم وایساده بودی و برای مراسم عروسیت با عجله آماده می‌شدی و دیدنت پر از حس‌های قشنگ و عجیب بود… برگشتم ولی قلبم پیشت جا موند تویی که با خودت خوشبختی رو همه‌جا می‌بردی، می‌دونم خوشبخت می‌شی🤍💫

ذهنت با «اگر»های تمام‌نشدنی آینده‌های موازی می‌سازه. اما هیچ‌وقت نمی‌تونه ثابت کنه کدوم آینده واقعاً بهتر می‌شد.

اگر دیشب رو با اون حجم استرس زنده موندم، قطعا از پس بقیه زندگیم هم برمیام.

تجربه‌ام اینه که بعضی آدما انگار هیچ حد و مرزی نمی‌شناسن، و انقدر جلو میان، انقدر صبرت رو می‌سنجن و بهت فشار میارن تا جایی که صدات دربیاد و بعد بابت اینکه خشمگین شدی هم ناراحت می‌شن.

The summer I turned دیوانه‌ی زنجیری

خیلی نامنصفانه‌است که آدما چیزی که براش اشتیاق داشتی رو کوفتت می‌کنن.

مغزم اصلا نمی‌تونه با اینکه چیزی رو بخواد و نداشته باشدش کنار بیاد.

این عادت زشت من که برای کسی کادو می‌خرم، دوست دارم برای خودم برش دارم، کی قراره ترک بشه؟

کاش آدم‌ها رو هم می‌شد مثل عکس‌های توی گوشی حذف کرد، مثلا یکی بزنی رو کله‌شون و یه گزینه “ضربدر قرمز” بیاد بالا و بزنی و حذف شن.

دکتر امروز می‌گفت بعدا خواستی جایی رزومه بدی بگو یه مدت تو یه دیوونه‌خونه کار می‌کردم، با این اوضاعی که این گربه‌های روانی برامون ساختن:)))))