Unspokens

روزهایی که practical نیستم واقعا افتضاح.

به مقام خاک بودی سفر نهان نمودی چو به آدمی رسیدی هله تا به این نپایی تو مسافری روان کن سفری بر آسمان کن تو بجنب پاره پاره که خدا دهد رهایی - مولانا

هله عاشقان بشارت که نماند این جدایی برسد به یار، دلدار بُکند خدا خدایی همه آسمان نشانه وَ شبُ غزل بهانه که تو نغمه‌ای بخوانی و دمی به خود بیایی.

Which makes you feel less freaked out.

To be detached from everything you’ve been through, yet still have something to feel connected to;; a part of yourself that has been within you since the beginning.

To believe the imaginary world you made in your head yourself to survive.

ترجیح می‌دهم هرقدر لازم باشد سخت، خشمگین، تندزبان، کنایه‌زن، دوست‌نداشتنی و شکسته بمانم؛ اما هرگز به کسی که روزی دوستت داشت، بازنگردم.

تو مدّت ها اشک ام را ندیدی و فریادم را نشنیدی و حال از اخلاق تند ام و زبان تلخم شکایت میکنی!

You won’t heal where you’ve got hurt.

Full of anger, shame, and pain. Since when did this body stop being a vessel for life and become a cage?!