یَله

تو اون کوه بلندی که سرتا پا غروره کشیده سر به خورشید غریب و بی عبوره تو تنها تکیه گاهی برای خستگی هام تو می دونی چی می گم تو گوش می دی به حرفام به چشم من به چشم من تو اون کوهی پر غروری، بی نیازی، با شکوهی طعم بارون، بوی دریا، رنگ کوهی تو همون اوج غریب قله هایی تو دلت فریاده اما بی صدایی!

باز آمدی ای جان من جانها فدای جان تو جان من و صد همچو من قربان تو ، قربان تو من کز سر آزادگی از چرخ سر پيچيده ام دارم کنون در بندگی سر بر خط فرمان تو مگذار از پا افتم ای دوست دستم را بگير روی من و درگاه تو، دست من و دامان تو گفتی که جانان که ام؟ جانان من، جانان من گفتی که حيران که يی؟ حيران تو، حيران تو امشب اگر مرغ سحر خواند سرود، ميخوانمش چون بارها بر بست لب او در شب هجران تو