خُنیا

ای که می‌پرسی ز صحبت‌ها گریزانی چرا در بساطم وقت ضایع کردنی کم مانده است عام گردیده است بی دردی میان مردمان حرفی از درد سخن صائب به عالم مانده است صائب

در مقامی که به یادِ لبِ او مِی نوشند سِفله آن مست، که باشد خبر از خویشتنش هر که ترسد ز ملال اندُهِ عشقش نه حلال سَرِ ما و قدمش یا لبِ ما و دهنش حافظ

شود آسان، دل از جان برگرفتن، در کُهن‌سالی که در فصلِ خزان، برگ، از هوا گیرد، جدایی را صائب