دُژَم🪐

از روزی که سفر را شروع کرده‌ام و غذاهای دیگری جز دستپخت مادرم را می‌خورم، تازه می‌فهمم که هیچ‌جای دیگر نمی‌توانم آن خوشمزگی غذاهای مادرم را پیدا کنم.ب درس دو از سفر: برای به‌دست‌آوردن بعضی چیزها، ناخواسته چیزهای دوست‌داشتنی دیگری را از دست می‌دهی.

در این سیاه قرن، بی قلب زیستن آسان‌تر است از بی‌زخم زیستن... |نصرت رحمانی|

"Sad birds still fly." _ Maverick

"Sad birds still fly" _ Maverick

با یک دختر زابلی هم‌مسیر شده‌ایم در سفر. هرچه تا حالا تعارف کرده، نخورده‌ام؛ رفته و برایم خوراکی‌های کنسروشده گرفته و می‌گوید: «چون می‌خوام تو احساس راحتی کنی و نگران نباشی. » درس یک از سفر: انسان‌های خوب هنوز وجود دارند.

به تعداد لبخندهایی که از هم دریغ می‌کنیم؛ احمقیم!

"Giving up is not in the blood sir; is not in the blood!"

Giving up is not in the blood sir; is not in the blood!

از من، به منِ آینده: خیلی تلاش کردی؛ و من به بودنت افتخار می‌کنم.

این روزها دارم از هر چیزی یک تکه برمی‌دارم؛ گرافیک یاد می‌گیرم، می‌نویسم، درس‌های دانشگاه را می‌خوانم، تدریس می‌کنم، کار می‌کنم... و وسط این همه «خواستن»، به این فکر می‌کنم که: آنقدر دارم تلاش می‌کنم همه‌کس باشم، نکند آخرش خودمم یادم برود.

ما داریم سخت‌ترین کار دنیا را می‌کنیم چون هم غمگینیم و هم امیدوار.

ما همه در افغانستان هستیم، همه در اسارت هستیم و همه رنج می‌کشیم. اما گویا شدت رنج در هر نقطه‌ی این خاک، فرق می‌کند. مثلاً ماهایی که در هرات هستیم، به آزادی کسانی که در کابل و مزار هستند؛ غبطه می‌خوریم. در حالی که در واقع آن‌ها هم آزاد نیستند و فقط وضعیت‌شان شاید بهتر از ما باشد. همین‌طور کسانی که در تخار، غزنی، قندهار یا دیگر ولایات هستند؛ به آزادی ما غبطه می‌خورند، در حالی که ما نیز هیچ نوع آزادی نداریم.

امیدوارم زندگی گاهی تو را از قوی بودن معاف کند و فقط اجازه دهد خوشحال باشی.

🩵

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ مرا سرطان نمی‌کشد، ولی کمال‌گرایی خواهد کشت! ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

‏مولانا می‌گوید از سه چیز کمتر سخن بگو: یکی از راه و مقصدت دیگری از سیم و زر و دارایی‌ات و سومی از اعتقادات خودت

در بیانِ این سه، کَم جُنبان لبت از ذَهاب و از ذَهَب، وَز مَذهبت

‌‎در بیانِ این سه، کَم جُنبان لبت از ذَهاب و از ذَهَب، وَز مَذهبت

گفتم که برای سوگواری دیر است؛ وقتی نمانده برای گریستن. وقتِ کنش است، وقتِ ایستادن و پس گرفتنِ روایت و نوشتن آن آنطور که می‌خواهیم.

در ادامه‌ی مسیرم با WELL for Democracy؛این‌بار در کنار خانم روحی شفیعی، نویسنده‌ی ایرانی؛ برای گفت‌وگویی درباره‌ی آزادی، روایت و ایستادگی.🤍 15 August 2026