مَنه مَن.

پناه دلخوشی من!

🫠🖤

۲۸خرداد. دلم برات همیشه تنگه بابا.

🥹

در آخرین نامه برایش نوشتم: ببخش عزیزم اگر در نامه‌ها از حال خوبم نمی‌گویم؛ تا گردن در گل غم گیر کرده‌ام.

از مسیر خستم دلم مقصد میخواد.

«این روزها می‌گذرد، این روزها که کارد به استخوان زندگی رسیده و تحمل آخرین سنگر ماست. این روزها که غروبش ساعت‌ها طول می‌کشد.»

هر دفعه که تلگرام Connecting... میشه سه تا سکته رو پشت سر میزارم

انقدر از بدی آدم‌ها نگذرید؛ که بعدش فکر نکنن، حق با اون‌ها بوده. چشم باز می‌کنی می‌بینی هم بدی دیدی، هم بده شدی!

زندگی با غم، مثل راه رفتن توی بارونه نه اونقد شدیده که غرق بشی، نه اونقد آروم که فراموشش کنی. یه رطوبت سرد همیشه باهاته، می‌چسبه به پوستت، به خاطراتت، به هر نفسی که می‌کشی. صبح‌ها بیدار می‌شی و قبل از اینکه چشماتو باز کنی، غم مثل سایه‌ای قدیمی، آروم برمی‌گرده سر جاش. اما تو یاد میگیری لبخند بزنی، با آدم‌ها وقت بگذرونی ولی یه گوشه از دلت همیشه ساکت و خسته‌ست. غم نمی‌ره فقط یاد می‌گیری کنارش چای بخوری، براش موسیقی بذاری، و بذاری گاهی روی شونه‌ت بخوابه.

مص برق رف از جلو چشمام..

چطور‌ بگویم عزیزم؟ قلبم، قلبم آن‌قدر عمیق شکسته که هیچ‌وقت بهبود نخواهم یافت.

و سلام بر کسانی که می‌خواستیم با آن‌ها از تمام رنج‌هایمان عبور کنیم، اما خودشان بزرگ‌ترین رنج ما شدند...

صب بخیر😭

تا اعماق وجودم می‌سوزه وقتی به این فکر می‌کنم که یه بار فرصت زیستن داشتم و اون یه بار هم در مملکت آخوندی تمام و کمال داره هدر می‌ره.

میخوامتش😭