من!

هرگاه که می‌خواهم زنده باشم، آن گاه که زندگی ترک می‌گویدم، به آن می‌چسبم، می‌گویم: زندگی، زود است رفتن. دست گرمش در دستم، لبم کنار گوشش، نجوا می‌کنم: اِی زندگی؛ زندگی گویی معشوقی است که می‌رود. از گردنش می‌آویزم، فریاد می‌زنم: ترکم کنی می‌میرم… __هالینا پوشویاتوسکا

چند ساله که شعر می‌خونم، آدم‌هارو تماشا می‌کنم، تو خیابون به غریبه‌ها لبخند می‌زنم، گونه‌ی پسربچه‌ها رو نوازش می‌کنم، زل می‌زنم به چشم‌های غمگین و می‌فهمم ما همه کتاب یک نسلیم. ریز ریزمون کردن، و ما موندیم و توده‌ای از خرده‌خاطره‌ها. یادمون رفته معنیِ کدوم پاراگراف، قسمتمونه.

تا گَردِ راه شویَد از احساس خسته‌ات با یک‌پیاله‌ چای چطوری؟ عزیز من... __عفیف باختری

نامم به لهجه‌ی تو آغشته است؛ بوی التماس می‌دهد، بوی انار ترک‌خورده، حرف به حرف، صدای تیر و رنگ خون. اینجا که سکوتِ شب غلیظ است، تو مرا می‌خوانی به آغوشِ راه می‌پرم؛ و هر بار، جای پای غم از قدم‌هایم فراتر می‌رود. با تو حرف می‌زنم و همیشه پرنده‌ها خود را به قفسِ اندوهت می‌کوبند؛ اندوهی یتیم که نه می‌گذاری بماند، نه اوج بگیرد و برود. تو غربتی را در من بیدار کردی که خود نمی‌دانستم می‌تپد. و حالا، پس از روزها، راه رهایی را می‌جوید. صدایم زدی و من نمی‌دانستم اسم‌ها نیز جغرافیا می‌دانند. __من

نوبت را به من داده‌اند که این زمین را مدام شخم بزنم و نگذارند چیزی در آن کاشته شود ــ ممنوع است ــ احساسِ بی‌شرف‌ها را دارم از این‌که دوباره توانسته‌ام سراغِ کاغذ و قلم بروم درباره چه؟‌ درباره چه؟ بذرهای گندیده‌ام؟ وجودِ گندیده‌ام؟ سرزمین و مردمانِ گندگرفته‌ام؟ فکر می‌کنید آن‌قدر بو گرفته باشم که ارزشِ کشته‌شدن مثل همای سعادتی تاجی بر سرم بنشیند؟ بوی تعفن من آیا این لاش‌خورها را تا پُشتِ درِ خانه‌ام پُشتِ پنجره‌های اتاقم نکشانده؟ احساس بی‌شرف‌ها را دارم ساموئل! بیا و این حیوان را راحت کن تفنگ، پُشتِ در است. __شهرام شیدایی

خسته از همه‌ی آن‌ها که با واژه‌ها می‌آیند، با واژه‌ها می‌روند. به جزیره‌ی پوشیده از برف رفتم. وحشی، هیچ واژه‌ای نبود. تنها ردِ پنجه‌های گوزن بر برف. زبان بود، اما نه زبانِ آدمیان. __توماس ترانسترومر

احاطه کرد هزاران غم زمانه مرا خزان گرفت به رگبار خود نشانه مرا یکی دو ثانیه قبل از سکوت اعدامم مجال یک دو سخن می‌دهید یا نه مرا؟ جواب پرسش ما در سراب هستی نیست چه پشت حدس و گمان می‌کنی روانه مرا؟ به کوه صاعقه‌ام کوفت دست وحشی باد شبی که بست به رگبار تازیانه مرا دگر توان شتابم نمانده بود که باز کسی صدا زد از آن سوی رودخانه مرا کسی به پاکی و خوبی کمی شبیه خدا کنار خویش فراخواند عاشقانه مرا کنون شبست و کویر و چراغ کولی ماه و آن نگاه که می‌بیند آهوانه مرا __عفیف باختری

همیشه از بزرگ‌شدن می‌ترسیدم از این‌که آن‌ها را که می‌شناسم دیگر نشناسم. همیشه بعد از دیدنِ یک فیلم غریبه شده‌ام از تمام‌شدنِ هر چیزی می‌ترسم. از داشتنِ آلبومِ عکس از خاطره‌ها از منطقِ روزانۀ تکرار از غروب‌کردنِ خورشید می‌ترسم. از این‌که زمان می‌تواند بگذرد از این‌که گذشته پشتِ‌سر می‌مانَد از این‌که سنگ همیشه سنگ است و زمین صورتی ندارد از چسبیدنِ خواب‌هایم به تنم به صدایم از به‌خودآمدن‌های ناگهانی‌اَم می‌ترسم. دلم برای شنیدن همۀ صداها تنگ شده است. حتا، برای نرسیدن به تو... چه‌قدر دلم می‌خواهد حرف بزنم حرف بزنم. __شهرام شیدایی

سبز است، سبزِ سوخته، مثل لباس او رنگی که زندگانی‌ام از او گرفته است __عفیف باختری

ناگهان قطع شود با تو اگر پیوندم گور خود چیست؟ به گور پدرم می‌خندم دوستت دارم وـ جدن به زنی محتاجم که به زیبایی زشت‌اش ندهد سوگندم تو که یک بره‌ی خوبی به چراگاهت باش من که گرگم به قوانین خودم پا بندم حس آبادی و احساس کمی آزادی تهمتی نیست که بیهوده به خود می‌بندم آن کلندی که به تهداب دلت کوبیدم گور خود را نه اگر گور که ‌را می کندم از چه خود را پدر شعر جهان پندارم من که زن دارم و بابای دو سه فرزندم __عفیف باختری