𝆺ㅤرُویـا‌ نـویس

-تو قرار بود مرده باشی! دختر قه‌قه‌ای بلند سر داد و با نشاطی عجیب گفت: -خب مردم. تو هم همین‌طور! سپس دستانش را باز کرد، شهر خرابه‌ی پشت سرش با برق چشمان کشنده‌ی چشمانش تحت‌هیچ شرایطی با یک‌دیگر جور نمی‌شد. -welcome to hell, darling!(به جهنم خوش اومدی، عزیزم) با این حرف سردرد تیزی نفسش را برید، آخرین خاطره‌اش را به یاد نمی‌آورد، چگونه از اینجا سر در آورده بود؟... دو دستش رو بر روی شقیقه هایش گذاشت و فشار داد تا شاید درد‌ آرام بگیرد. نفس‌هایش به شماره افتاده بود. ناگهان، صدایی دور، آرام و آشنا به گوشش رسید. صدایی که یادآوری می‌کرد با همراه با شمارش اعداد نفس‌هایش را کنترل کند. ذهنش بی‌اختیار صدا را دنبال کرد و آرام شد. هنور گیج بود ولی فرض را بر درست بودن حرف‌های دختر مقابلش گذاشت. -اما چطور؟ من یه قهر بودم! چطور می‌تونم توی جهنم باشم؟ لبخند درخشان دختر دندان‌های نیشش را به خوبی نمایان می‌کرد. -مطمئنی؟ که کاری که می‌کردی درست بود؟ که کشتن من بهترین راه بود؟ نجات اکثریت و قربانی کردن اقلیت؟ از سر تردید و گیج بود اخم به پیشانی اش نشست. -راه دیگه‌ای نبود! هیچ راه دیگه‌ای نداشتم! دختر هنوز لبخند می‌زد، اما دیگر از روی شادی نه بلکه لبخندش نماد واضحی از خشم بود، با خند بلند فریاد زد: -مطمئنی!؟