راز نی
Відкрити в Telegram
کز نِیِستان تا مرا بُبریدهاند در نفیرم مرد و زن نالیدهاند #حضرت_مولانا «دریچهای برای دریافت خویشتن» ••| @RaazNey |•• ــــــــــــــــــــــــــــ راه ارتباط با ما: @jan_molanaum
Показати більше358
Підписники
Немає даних24 години
+27 днів
Немає даних30 день
Архів дописів
359
ساده منم، باده منم، از همهجا رانده منم
از نفس افتاده منم، خندهی افسرده منم
نور منم، شور منم، بندهی مجبور منم
نفخهی آن صور منم، زندهی در گور منم
ساز منم، راز منم، قافیهپرداز منم
پشتِهم انداز منم، عارفِ طنّاز منم
گشنه منم، تشنه منم، زخمیِ هر دشنه منم
بر لجن آغُشته منم، سویِ تو برگشته منم
پیر منم، شیر منم، از همه دلگیر منم
آیهی تطهیر منم، سورهی تکویر منم
راه منم، چاه منم، در دلِ گِل-کاه منم
گرچه گدا شاه منم، فرصتِ کوتاه منم
هوش منم، گوش منم، عاقلِ مدهوش منم
یادِ فراموش منم، آتشِ خاموش منم
هست منم، مست منم، آیِنه در دست منم
گفت مرا پست منم، لایقِ این شست منم
باد منم، شاد منم، هفتصد و هفتداد منم
معنیِ اعداد منم، رابط ابعاد منم
گریهی یعقوب منم، طاقتِ ایوب منم
ساقیِ مشروب منم، پیشِتو مغلوب منم
#جعلیات
منسوب به حضرت مولانا.
@RaazNey
359
رهِ آسمان درون است، پرِ عشق را بجنبان
پرِ عشق چون قوی شد، غمِ نردبان نماند
تو مبین جهان ز بیرون، که جهان درونِ دیدهست
چو دو دیده را ببستی، ز جهان، جهان نماند
📚 حضرت مولانا در این ابیات، راه رسیدن به حقیقت و قرب الهی را در درون انسان میداند، نه در جستوجوی بیرونی. از نگاه او، عشق الهی همان بالی است که روح انسان را به سوی آسمان معنا به پرواز درمیآورد.
هرگاه بالِ عشق و ایمان نیرومند شوند، دیگر نیازی به نردبانهای ظاهری و تکیهگاههای بیرونی نخواهد بود؛ زیرا عشق و ایمان، خود انسان را به مقصد میرساند.
@RaazNey
359
وقتی سراسر هستی آکنده از نشانههای حضور الهی است، غفلت از آن شاهِ خبیر جز تیرگی دل و سیهروزیِ جان، ثمری نخواهد داشت.
ای بستگان تن به تماشای جان روید
کآخر رسول گفت تماشا مبارکست
هر برگ و هر درخت رسولیست از عدم
یعنی که کشتهای مصفا مبارکست
چون برگ و چون درخت بگفتند بیزبان
بی گوش بشنوید که اینها مبارکست
نقشی که رنگ بست از این خاک بیوفاست
نقشی که رنگ بست ز بالا مبارکست
دل را مجال نیست که از ذوق دم زند
جان سجده میکند که خدایا مبارکست
هر دل که با هوای تو امشب شود حریف
او را یقین بدان تو که فردا مبارکست
بفزا شراب خامش و ما را خموش کن
کاندر درون نهفتن اشیاء مبارکست
#حضرت_مولانا
@RaazNey
359
کوزهٔ چشم حریصان پر نشد
تا صدف قانع نشد، پر دُر نشد
📚 حضرت مولانا چشم انسان حریص را به کوزهای تشبیه میکند که هرچه در آن بریزی، حتی اگر دریایی باشد، هرگز از زیادهخواهی سیراب نمیشود. در مقابل، صدف با قناعت به چند قطره باران، مروارید میپرورد؛ یعنی انسان نیز تنها با قناعت و دوری از طمع به کمال و ارزش حقیقی دست مییابد.
@RaazNey
359
حالیا مصلحت وقت در آن میبینم
که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم
جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم
یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم
جز صراحی و کتابم نبود یار و ندیم
تا حریفان دغا را به جهان کم بینم
سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو
گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم
بس که در خرقه آلوده زدم لاف صلاح
شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم
سینه تنگ من و بار غم او هیهات
مرد این بار گران نیست دل مسکینم
من اگر رند خراباتم و گر زاهد شهر
این متاعم که همیبینی و کمتر زینم
بنده آصف عهدم دلم از راه مبر
که اگر دم زنم از چرخ بخواهد کینم
بر دلم گرد ستمهاست خدایا مپسند
که مکدر شود آیینه مهرآیینم
#حضرت_حافظ
@RaazNey
359
در دوران مدرسه، هفت سال با این بیت زیبای استادم نفس کشیدم:
چه مدت زندگی کردن مهم نیست
چگونه زندگی کردن مهم است
امروز که بزرگتر شدهام و در مسیر علم و دانش گام برمیدارم، بیش از پیش معنای این بیت را درک میکنم. از خداوند متعال عمری پربرکت، دلی آرام و زندگیای سرشار از صفا و رضایت را برای خود و همگی تان مسئلت دارم.
چنانکه از پیامبر اکرم ص روایت شده است:
«خدایا، از زندگیای که مرا محتاج دیگران سازد و از پیریای که بار دوش خانواده باشم، به تو پناه میبرم.»
#مرحوم_اکبرعبدی
#بایرام_لودر
#اخراجی_ها
@RaazNey
359
عارفان و فرزانگان معنوی همواره به سالکان، مریدان و عموم مردم سفارش میکردند که یکی از مهمترین راههای پاکی نفس و زدودن غبار حرص، طمع، حسد و دیگر آلودگیهای درونی، توبه، بازگشت و انابه حقیقی به سوی خداوند متعال است.
بسیارند کسانی که نماز میخوانند، روزه میگیرند، حج بهجا میآورند و حتی در راه خدا جهاد میکنند؛ اما هنوز به مقام تزکیه نفس، صفای قلب و تعالی معنوی نرسیدهاند.
شاید این پرسش پیش آید که مگر نماز، روزه، حج و دیگر عبادات برای پاکی دل و جان تشریع نشدهاند؟
بهترین پاسخ آن است که عبادت، تنها انجام دادن ظاهر اعمال نیست؛ بلکه زمانی انسان را به مقصد میرساند که با حضور قلب، اخلاص، توبه، خودسازی و دگرگونی اخلاق همراه باشد. عبادتی که در رفتار، اخلاق و باطن انسان اثر نگذارد، از حقیقت و روح خود فاصله گرفته است.
چنانکه قرآن کریم درباره نماز میفرماید:
﴿إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَىٰ عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنكَرِ﴾ «همانا نماز انسان را از زشتیها و ناپسندیها بازمیدارد.» (عنکبوت: ۴۵)
پس هر عبادتی که انسان را از رذایل اخلاقی دور و به فضایل انسانی نزدیکتر سازد، او را در مسیر تزکیه نفس و قرب الهی قرار میدهد.
359
ما بدین در نه پِیِ حشمت و جاه آمدهایم
از بد حادثه این جا به پناه آمدهایم
رهروِ منزلِ عشقیم و زِ سرحدِّ عَدَم
تا به اقلیمِ وجود این همه راه آمدهایم
سبزهٔ خطِّ تو دیدیم و زِ بُستانِ بهشت
به طلبکاریِ این مهرگیاه آمدهایم
با چُنین گنج که شد خازنِ او روحِ امین
به گدایی به درِ خانهٔ شاه آمدهایم
لنگرِ حِلمِ تو ای کشتیِ توفیق کجاست؟
که در این بحرِ کَرَم غرقِ گناه آمدهایم
آبرو میرود ای ابرِ خطاپوش ببار
که به دیوانِ عمل نامهسیاه آمدهایم
حافظ این خرقهٔ پشمینه بینداز که ما
از پِیِ قافله با آتشِ آه آمدهایم
#حضرت_حافظ
@RaazNey
