راز نی

با همه ی بی سر و سامانی ام باز به دنبالِ پریشانی ام طاقتِ فرسودگی ام هیچ نیست در پیِ ویران شدن آنی ام آمده ام بلکه نگاهم کنی عاشقِ آن لحظه ی طوفانی ام دل خوشِ گرمای کسی نیستم آمده ام تا تو بسوزانی ام آمده ام با عطشِ سال ها تا تو کمی عشق بنوشانی ام ماهیِ برگشته زِ دریا شدم تا تو بگیری و بمیرانی ام خوب ترین حادثه می دانم ات خوب ترین حادثه می دانی ام؟ حرف بزن ابرِ مرا باز کن دیر زمانی است که بارانی ام حرف بزن حرف بزن سال هاست تشنه ی یک صحبتِ طولانی ام #محمد_علی_بهمنی @RaazNey

یارب بستان داد فقیران ز امیران .. @RaazNey

هله نومید نباشی که تو را یار براند گرت امروز براند نه که فردات بخواند؟ در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جا ز پس صبر، تو را او به سر صدر نشاند و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند #حضرت_مولانا @RaazNey

همی میردت عیسی از لاغری تو در بند آنی که خر پروری 📚حضرت مولانا میان پرورش جسم و پرورش روح تفاوت می‌گذارد؛ می‌گوید چرا تمام همّ خود را صرف تن و خواسته‌های جسمانی می‌کنی، در حالی که روح و معنویتت نیازمند توجه و پرورش است؟ ✍ تن را به اندازه نیاز پرورش ده، اما روح را فراموش نکن؛ زیرا ارزش انسان به کمال جان اوست، نه فربهی جسم. @RaazNey

با همه تدبیرِ خویش، ما سپر انداختیم روی به دیوارِ صبر، چشم به تقدیرِ او... #سعدی_بزرگ @RaazNey

اللهم صلّ على محمد و آل محمد❤️ @RaazNey

به یک صغیره مرا رهنمای شیطان بود به صد کبیره کنون رهنمای شیطانم 📚 گاهی انسان گمان می‌کند یک گناه کوچک است و به‌سادگی از کنار آن می‌گذرد؛ اما اگر مراقبت نکند، همان یک لغزش می‌تواند راه را برای لغزش‌های بزرگ‌تر باز کند. ✍ یک گناه را کوچک نشمار؛ عادت‌های بزرگ، گاهی از لغزش‌های کوچک آغاز می‌شوند. #سوزنی_سمرقندی @RaazNey

پیامبر ما گفت...👆 خرد آن پايه ندارد كه برو پاى گذارى بختيارى تو و بر مركب اقبال سوارى چون توان در تو رسيدن؟ به دويدن؟ به پريدن؟ نور پايى كه چنين با دگران فاصله دارى ليله القدر وصال تو چه فرخنده شبى بود تا چه ديدى كه چنين مستى و پرشور و شرارى شعله در خرمن تاريكى تاريخ فكندى چشم بيدار زمان بودى و خسبيده به غارى #عبدالکریم_سروش @RaazNey

خدایا... با تو عهد می‌بندم قدردان و شکرگزار هستی و زندگی باشم؛ چراکه به ما آموخته‌ای شکرگزاری مایه تعالی ماست. «و هنگامی که پروردگارتان به شما آگاهی داد که اگر سپاس‌گزارید، همانا شما را بیفزایم.» (ابراهیم/۷) «از روزی پروردگارتان بخورید و او را شکر کنید.» (سبأ/۳۴) «ای آل داود، در عمل سپاس‌گزار باشید و از بندگانم اندک کسانی سپاس‌گزارند.» (سبأ/۱۳) #عهدنامه_قرآنی #داستان_یک_ایمان @RaazNey

غمگین مباش. هر چیزی را که از دست می‌دهی، به شکلی دیگر به تو برمی‌گردد. #حضرت_مولانا @RaazNey

ای آینه سرگرم تماشای كه بودی بسیار معطر شده ای! جای كه بودی؟ آنقدر زلالی كه عطش شعله ورم كرد آهسته بگو! محو سراپای كه بودی عریانی اش از نازكی طبع تو پیداست ای یاد فراموش ! معمای كه بودی #عبدالجبار_کاکایی @RaazNey

یا حق... گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بس زین چمن سایهٔ آن سروِ روان ما را بس من و همصحبتیِ اهلِ ریا دورَم باد از گرانانِ جهان، رَطلِ گران ما را بس قصرِ فردوس به پاداشِ عمل می‌بخشند ما که رندیم و گدا، دیرِ مُغان ما را بس بنشین بر لبِ جوی و گذرِ عمر ببین کاین اشارت ز جهانِ گذران، ما را بس #حضرت_حافظ @RaazNey

با خون خود دوباره رقم می‌زنم ترا ای زنده‌گی ساده به هم می‌زنم ترا امروز اگر به کام دل خسته نگذری فردا مگر به فرق سرم می‌زنم ترا گیرم به گوش هر که صدای تو خوش نخورد گیتار من! برای خودم می‌زنم ترا #عفیف_باختری @RaazNey

آشنایانِ رهِ عشق در این بحر عمیق غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده 📚 اهل عشق از دنیا بهره بردند و در آن زندگی کردند، اما دل به دنیا نبستند؛ در دریای دنیا غرق شدند، ولی از آلودگیِ حبّ دنیا پاک ماندند. 📖وَلَا تَنسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَأَحْسِن كَمَا أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ﴾ «و بهرهٔ خود را از دنیا فراموش مکن و نیکی کن، همان‌گونه که خداوند به تو نیکی کرده است.» (قصص، ۷۷) 🌟یعنی از دنیا بهره ببر، اما آن را هدف نهایی و دلبستگی قلب قرار مده. #حضرت_حافظ #تلنگر @RaazNey

خواجه از بستر برون‌آ، مملکت را آب برد! از خون جوانان وطن لاله دمیده از ماتم سرو قدشان سرو خمیده در سایۀ گل بلبل ازین غصه خزیده گل نیز چو من در غمشان جامه دریده خوابند وکیلان و خرابند وزیران بردند به سرقت همه سیم و زر ایران ما را نگذارند به یک خانۀ ویران یا رب بستان داد فقیران ز امیران #عارف_غزوینی #تلنگر @RaazNey

انگیزه اش کی بود..؟ که استاد هوشنگ ابتهاج، این ابیات را سرودن: خانه دلتنگ غروبی خفه بود مثل امروز که تنگ است دلم پدرم گفت: چراغ و شب از شب پر شد من به خود گفتم: یک روز گذشت مادرم آه کشید: زود برخواهد گشت. من نمی‌دانستم...معنی هرگز را تو چرا بازنگشتی دیگر؟ @RaazNey

مناجات اول ۲. ای که جان خیره را رهبر کنی وی که قلب تیره را انور کنی 📚تو کسی هستی که جان سرگردان را راه می‌نمایی و دل تاریک را با نور معرفت روشن می‌سازی. ✍ هدایت حقیقی و روشنایی دل، موهبتی الهی است.حضرت مولانا در این بیت به هدایت و راهنمایی حقیقی اشاره می‌کند؛ هدایتی که کمال و توفیق آن از جانب خداوند است. بس که هست از همه سو و ز همه رو راه به تو به تو برگردد اگر راهروی برگردد در زندگی، ممکن است هر کسی غم‌خوار و یاور ما باشد و دست تعاون و همکاری به سوی ما دراز کند؛ اما نباید فراموش کنیم که گاهی در برابر همین کمک‌ها، بهایی سنگین می‌پردازیم. اما لطف خداوند این‌گونه نیست؛ او بدون غرض و چشم‌داشت، بر بنده خویش لطف می‌کند و درِ احسان و رحمتش را به روی همگان می‌گشاید. من غم تو می‌خورم تو غم مخور بر تو من مشفق‌ترم از صد پدر. با خدا بودن یعنی امید، ایمان، عشق، باور، انسانیت و معنویت. 🌟 کسانی که تنها با فلسفه و منطق می‌کوشند همه‌چیز را با معیار استدلال ذهنی بسنجند، در برابر بسیاری از اسرار حقیقت، همچنان حیران و سرگردان می‌مانند. بقول حضرت حافظ: عاقلان نقطهٔ پرگارِ وجودند ولی عشق داند که در این دایره سرگردانند ✨ برای شناخت حقیقت زندگی و فهم ماهیت و چیستی این جهان، عقل لازم است؛ اما عقل به‌تنهایی کافی نیست. در این مسیر، دل سپردن و اعتماد عاشقانه به خداوند نیز لازم است؛ و این در، برای هر دلی گشوده نمی‌شود. هرچه معرفت ما به خداوند بیشتر شود، اعتماد و توکل ما نیز بیشتر می‌گردد؛ زیرا انسان به کسی اعتماد کامل می‌کند که او را به‌درستی شناخته باشد. به دوستی که اگر زهر باشد از دستت چنان به ذوقِ ارادت خورم که حلوا را عارفان نیز به جای گرفتار شدن در پرسش‌های بی‌پایان درباره مسائل زمان و مکان و رازهای هستی، آنها را به تقدیر و تدبیر الهی سپرده و هر یک را از منظرهای گوناگون و با نگاهی عمیق و عاشقانه تفسیر کرده‌اند. راه زندگی انسان پرپیچ‌وخم است و عبور از این راه بدون یاری و هدایت او دشوار است. پس همیشه به درگاه او رجوع کن، به او اعتماد کن و خویشتن را به تمامی به او بسپار.. @RaazNey

قدرِ زر را زرگر می‌داند.. تو چه دانی علم تفسیر و لغات خر چه داند قدر حلوای نبات کلهٔ تو درخور تأویل نیست علم در دراعه و مندیل نیست ✍ ارزش علم و معرفت را کسی می‌شناسد که خود اهل دانش و فهم باشد؛ همان‌گونه که ارزش طلا را زرگر بهتر از دیگران می‌داند. @RaazNey

وه که گر من بازبینم روی یار خویش را تا قیامت شکر گویم کردگار خویش را یارِ بارافتاده را در کاروان بگذاشتند بی‌وفا یاران که بربستند بار خویش را مردم بیگانه را خاطر نگه دارند خلق دوستان ما بیازردند یار خویش را همچنان امّید می‌دارم که بعد از داغ هجر مرهمی بر دل نهد امّیدوارِ خویش را رای رای توست خواهی جنگ و خواهی آشتی ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را دوستان گویند سعدی دل چرا دادی به عشق تا میان خلق کم کردی وقار خویش را ما صلاح خویشتن در بی‌نوایی دیده‌ایم هر کسی گو مصلحت بینند کار خویش را @RaazNey