کافه دکلمه

مے خواهم در دیوان حافظ به دنبال گیسوان تو بگردم. مے خواهم روزی که سنگها حتی شاعر مے شوند,تو را لب پنجره صدا کنم. لبهایم همیشه از نام آبے تو ترو تازه اند.

به سر جام جم آن گه نظر توانی کرد که خاک میکده کحل بصر توانی کرد مباش بی می و مطرب که زیر طاق سپهر بدین ترانه غم از دل به در توانی کرد گل مراد تو آن گه نقاب بگشاید که خدمتش چو نسیم سحر توانی کرد گدایی در میخانه طرفه اکسیریست گر این عمل بکنی خاک زر توانی کرد به عزم مرحله عشق پیش نه قدمی که سودها کنی ار این سفر توانی کرد تو کز سرای طبیعت نمی‌روی بیرون کجا به کوی طریقت گذر توانی کرد جمال یار ندارد نقاب و پرده ولی غبار ره بنشان تا نظر توانی کرد بیا که چاره ذوق حضور و نظم امور به فیض بخشی اهل نظر توانی کرد ولی تو تا لب معشوق و جام می خواهی طمع مدار که کار دگر توانی کرد دلا ز نور هدایت گر آگهی یابی چو شمع خنده زنان ترک سر توانی کرد گر این نصیحت شاهانه بشنوی حافظ به شاهراه حقیقت گذر توانی کرد

گیسوے تووووو کنج ایوان و ،، غروب و ،، دست من ، گیسوے تووو ساغر گلگون و ،، باده ، وصف آن ،، ابروے تووو. نم نم باران وشبنم ،، فصل پاییز وخزان گه نشینم روبرو ،، گاهی دگر ، پهلوے تووو فارغ از سوز و گداز و ،، فارغ از عقل وخرد ماه هم ،، در آسمان نه ،، انحصارا ً ،، روی توووو چارهء بیمارے دل ،،، باده اے ،، از لعل توست پر کنم ،، ساغر به ساغر ،، از شرابِ جوے توووو خوشتر از گلشن چو باشد ،،، آن تویے ،، تنها تویے ، مات وحیران گشته ام ،، از آن ، رخِ نیکوے توووو ، ارزش وصل تو من دانم ،، که چون هست و ،،، چه هست ،

برهنه به بستر بے کسے مردن تو از یادم نمیروے... خاموش به رساترین شیون آدمے تو از یادم نمیروے... گریبانے براے دریدن این بغض بیقرار تو از یادم نمیروے... سفرے ساده از تمام دوستت دارم تنهایے تو از یادم نمیروے...

با آن که برشکستی چون زلف خویش ما را گفتن ادب نباشد پیمان‌شکن نگارا هستند پادشاهان پیش درت گدایان بنگر چه قدر باشد درویش بینوا را از چشم من نهانی ای آب زندگانی وصلت مناسب آمد سیمرغ و کیمیا را در چشم من فراقت نگذاشت روشنایی ای آفتاب تابان دریاب دیده‌ها را زان لب سلام ما را نشنیده‌ام جوابی بیگانه می‌شماری یاران آشنا را پیش رخ تو باید بر خاک سر نهادن شرط است سجده بردن آیینه خدا را چشم تو ریخت خونم شرم آمدم که گویم از بهر نیم جانی با دوست ماجرا را در زهد و پارسایی چندان عجب نباشد سرمست چشم خود بین رندان پارسا را

نبرد رستم و سهراب بخش دوم