کافه دکلمه

دل بردے از من به یغما اے ترک غارتگر من دیدے چه آوردے اے دوست از دست دل بر سر من

دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست خصم را پای گریز از سر میدان تو نیست تا سر زلف پریشان تو در جمع آمد هیچ مجموع ندانم که پریشان تو نیست در تو حیرانم و اوصاف معانی که تو راست و اندر آن کس که بصر دارد و حیران تو نیست آن چه عیب‌ست که در صورت زیبای تو هست وان چه سحر‌ست که در غمزهٔ فتان تو نیست آب حیوان نتوان گفت که در عالم هست گر چنانست که در چاه زنخدان تو نیست از خدا آمده‌ای آیت رحمت بر خلق وان کدام آیت لطف‌ست که در شأن تو نیست گر تو را هست شکیب از من و امکان فراغ به وصالت که مرا طاقت هجران تو نیست تو کجا نالی از این خار که در پای منست یا چه غم داری از این درد که بر جان تو نیست دردی از حسرت دیدار تو دارم که طبیب عاجز آمد که مرا چاره درمان تو نیست آخر ای کعبهٔ مقصود کجا افتادی‌؟ که خود از هیچ طرف حد بیابان تو نیست گر برانی چه کند بنده که فرمان نبرد ور بخوانی عجب از غایت احسان تو نیست سعدی از بند تو هرگز به درآید؟ هیهات! بلکه حیف‌ست بر آن‌کس که به زندان تو نیست

خوشا دلے که مدام از پے نظر نرود به هر درش که بخوانند بے خبر نرود

شب بخیرِ تو، دعایی‌ست پنهان، مرا می‌برد به خوابی شیرین پر از رؤیای دیدار تو کاش هر شب، آخرین چیزی که می‌شنوم صدای شب بخیرِ تو باشد #مسعود_نادری

به تماشا سوگند و به آغاز کلام و به پرواز کبوتر از ذهن واژه‌ای در قفس است. حرف‌هایم مثل یک تکه چمن روشن بود. من به آنان گفتم: آفتابی لب درگاه شماست که اگر در بگشایید به رفتار شما می‌تابد

شاه نشین قلبم پایت را گذاشتے به شب نشینے دلم

مے خواهم در دیوان حافظ به دنبال گیسوان تو بگردم. مے خواهم روزی که سنگها حتی شاعر مے شوند,تو را لب پنجره صدا کنم. لبهایم همیشه از نام آبے تو ترو تازه اند.

به سر جام جم آن گه نظر توانی کرد که خاک میکده کحل بصر توانی کرد مباش بی می و مطرب که زیر طاق سپهر بدین ترانه غم از دل به در توانی کرد گل مراد تو آن گه نقاب بگشاید که خدمتش چو نسیم سحر توانی کرد گدایی در میخانه طرفه اکسیریست گر این عمل بکنی خاک زر توانی کرد به عزم مرحله عشق پیش نه قدمی که سودها کنی ار این سفر توانی کرد تو کز سرای طبیعت نمی‌روی بیرون کجا به کوی طریقت گذر توانی کرد جمال یار ندارد نقاب و پرده ولی غبار ره بنشان تا نظر توانی کرد بیا که چاره ذوق حضور و نظم امور به فیض بخشی اهل نظر توانی کرد ولی تو تا لب معشوق و جام می خواهی طمع مدار که کار دگر توانی کرد دلا ز نور هدایت گر آگهی یابی چو شمع خنده زنان ترک سر توانی کرد گر این نصیحت شاهانه بشنوی حافظ به شاهراه حقیقت گذر توانی کرد

گیسوے تووووو کنج ایوان و ،، غروب و ،، دست من ، گیسوے تووو ساغر گلگون و ،، باده ، وصف آن ،، ابروے تووو. نم نم باران وشبنم ،، فصل پاییز وخزان گه نشینم روبرو ،، گاهی دگر ، پهلوے تووو فارغ از سوز و گداز و ،، فارغ از عقل وخرد ماه هم ،، در آسمان نه ،، انحصارا ً ،، روی توووو چارهء بیمارے دل ،،، باده اے ،، از لعل توست پر کنم ،، ساغر به ساغر ،، از شرابِ جوے توووو خوشتر از گلشن چو باشد ،،، آن تویے ،، تنها تویے ، مات وحیران گشته ام ،، از آن ، رخِ نیکوے توووو ، ارزش وصل تو من دانم ،، که چون هست و ،،، چه هست ،