Live for your self

رنجِ دانستن دمار از جان انسان می‌کِشد خوش به حال بی‌خیالان ، جاهلان ، خوش باوران

ولی‌من‌تاابد‌عاشق‌همون‌‌چند‌لحظه‌غرق‌شدن‌تو‌چشماتم؛

هنوزم استرس مشق‌های ننوشته رو به استرس این روزام ترجیح می‌دم؛ شاید اگه ازم بپرسن چه پشیمونی‌هایی داری تو زندگی، خیلی چیزا تو ذهنم ردیف بشه؛ ولی مهم‌ترینش اینه که کاش هیچ‌وقت آرزوی بزرگ شدن نمی‌کردم. می‌دونم که اگه طبق میلم پیش می‌رفت، بازم قد می‌کشیدم، ولی این روزا بیشتر از همیشه از اینکه آرزوی بزرگ شدن داشتم، پشیمونم… نمی‌دونم ته این جاده به کجا ختم می‌شه. یه سری‌ها می‌گن باید از مسیر زندگی لذت برد تا به پایانش برسه، ولی از یه جایی به بعد، مسیری که توش قدم می‌زنیم اون‌قدر تاریک، مه‌آلود و پر از خار می‌شه که جز درد، چیزی به چشم نمیاد. اما شاید اگه سرمون رو بلند کنیم، هنوزم بتونیم روشنایی روز رو ببینیم. حس و حال عجیبیه؛ نمی‌دونم تجربه‌اش کردین یا نه، اینکه تو اوج خستگی، هنوز با خودت بگی: «اگه فردا قشنگ‌تر بود چی؟» خیلی وقته به امیدِ فردای بهتر شبام رو صبح می‌کنم و نمی‌دونم اون فردا قراره کی برسه؛ اما عزیزم، امیدوارم اون روز، اون‌قدر پیر نشده باشم که چشمم سوی دیدن نداشته باشه، و پاهام نای راه رفتن.

یه سری شبا هم خیلی شبن :)

غمگینم

🌚✨

مأیوس نباش من اُمیدم را در یأس یافتم مهتابم را در شب و هنگامی که داشتم خاکستر می‌شدم ، گُر گرفتم.

من تو را دوست دارم، و تو او را، و او دیگری را… عجب دنیای عجیبی‌ست؛ همه عاشق‌اند، و هیچ‌کس سهمِ دلِ خودش نیست.

شب‌ها ، وقتی دیگران به خواب می‌روند ، زندگیِ من تازه آغاز می‌شود؛ سکوت و تاریکیِ شب برای من نهایتِ زیبایی است.