Edge of Darkness?

امپیریوم ترکیب غم پنهان و خشمه.. دوستش دارم. مثل زندگیمه، مثل دنیای همیشه سرد و بی‌رحمه.

این و سه تا آهنگ بعدی دوست داشتنی‌ترین آهنگایی بودن که از شیوا به من رسید. میدونید چرا دوست داشتنین؟ چون مثل همیشه غم، غم، غم.

اصلش

دوستان من روی دنیل دلویس کراش زدم از این به بعد کلاا از این بشر و فیلماش تا چند وقت کار میذارم

دلم ساز میخواد😭😭😭

تو توضیح دردم برا آدما موندم، اینقدر میدونم قراره باز حرفای تکراری بشنوم، اینقدر نگاهشون آشغاله، اینقدر از نگاهشون میفهمم تو ذهن کیریشون چی میگذره موقع صحبت به لکنت میوفتم یا سوتی میدم. اصلا دست و پام رو گم میکنم و میفهمم اینجا یا جای من نیست یا جای این آدما.

آدما خیلی میتونن مستاصل باشن وقتی هیچوقت قرار نیست درک یا فهمیده بشن.

بغض کردم.

هر روز تو بخش روانپزشکی به این فکر میکنم که اگه من در محیط متفاوت‌تر و با ژنتیک دیگه‌ای به دنیا اومده بودم تبدیل به چه کسی میشدم؟ اساسا دنیا عادلانه نیست وگرنه چرا من باید اینور میز باشم و دختری هم‌سن من با اون صورت بسیار قشنگش و موهای فر بلندش و با اون لباس صورتی زشت اونور میز که هر روز ناامیدانه میپرسه پس من کی مرخص میشم؟ و جواب اینه که معلوم نیست... چون در ذهن اون دختر هیولاهای بزرگی زندگی میکنن که هر روز تشویقش میکنن به بقیه آسیب بزنه. بخش روان جوری تمام ذهن منو گرفته و در چنان تنگنایی منو گیر انداخته که نه راه پس دارم و نه راه پیش و چنان درگیر اتفاقات بخش بزرگسالان زنانم که حتی تو خواب‌هام هم مریض‌ها دارن داد میزنن. اون دختر زندانی، اون دختری که مامانش به خاطر مصرف مواد و روابط جنسی متعدد اوردش، اون خانم افغان که شکاکه، اون خانومی که کچل کرده و آروم توی بخش راه میره، اون خانومی که از دست شوهرش و برادرهاش به بیمارستان روان پناه اورده، اون دختری که با دیوارها حرف میزنه و تمام زن‌هایی که میتونستم من باشم... بیمارستان روان با همه سختی‌هاش باعث شد من تمرین کنم در کنار پذیرش مسئولیت‌های فردی به ژنتیک آدمها،به محیط‌ زندگیشون و به همه اتفاقاتی که باعث شد اون آدم ساخته بشه فکر کنم...

خدا داشت تلوزیون نگاه میکرد و مادرم دعا خدا داشت واسه خودش چای دم میکرد و مادرم دعا