باگ نویس فعلی، کشاورز آینده

چقدر این اپیزود منه تروماتایز شده درون رو لمس کرد

اپیزود ۸ پادکست روزمرگی‌های یک روان‌درمانگر: ترس از صمیمیت

امیدوارم پروازت از آزادی باشه، نه از ترس شکار شدن.

ترس از صمیمیت؟ بله می‌ترسم تو هم بهم آسیب بزنی؛ می‌خوام که دوست داشته باشم اما زخمام قوی‌تر از احساساتم عمل می‌کنن.

ترس از صمیمیت یعنی: می‌خوام نزدیکت بشم، ولی نزدیک شدن منو می‌ترسونه. می‌خوام دوستت داشته باشم، اما یاد گرفتم که عشق یعنی رنج و درد.

نوشته: هر وقت دلتنگ کسی شُدید به این فکر کنید که اون آدم می‌تونست به یه قهوه دعوتتون کنه، اما نخواست. می‌تونست کنارتون باشه، اما نخواست. می‌تونست زنگ بزنه و صداتونو بشنوه،اما نزد. می‌تونست خودشو توی زندگیتون پررنگ‌تر کنه، اما نخواست. می‌تونست برای نگه‌داشتنتون تلاش کنه، اما نخواست و نکرد، چون نمی‌خواست باشین:).

- چرا وقتی کسی دوستم داره، احساس گناه می‌کنم؟ + چون یه جایی یاد گرفتی که محبت، بدهی میاره نه آرامش.

خوابم میاد 😭

✳️ ما پس از هر شکست عاطفی «قوی‌تر» و «مقاوم‌تر» نمی‌شویم؛ صرفاً می‌آموزیم چطور شدیدتر «سرکوب» کنیم. اما اثرات چیز سرکوب‌شده، به همان قوت قبل باقی است؛ این‌بار پنهان‌تر، اما گسترده‌تر. ✍ - محمد راد

چرایی شروع این ماجرا هم بگم که امروز رفتیم سراغ یکی از دوستای قدیمی که بچه جوونشونو توی تصادف ازدست دادن و پدر مرحوم ادم ساده و ضعیف، که بخاطر این مسئله عین npc تموم ذهن و وجودش بهم خورده بود و یک سری موضوع و جملات رو با هر جرقه احساسی که میشد فلش‌بکای زنش شروع به گفتن میکرد و نصف بیشتر موضوعیت صحبتشون این بود که: تموم عمرمون رو پای اینا گذاشتیم و الان رفت، بدبخت شدیم کمرمون شکست، دیگه زندگی نمیکنیم... بله،شما زندگی نمیکنید، و زندگی نمیکردید ! از همون اول همه توکن زندگیتونو خرج وسواس به بچه کردین و نه به زندگی کردن خودتون

حالا میخواین بهم بگین بی احساس یا سایکوپس ولی خب... بنظرم آدمیزاد هم مثل یه وسیله‌ست فقط صرفا بخاطر بحث "روان" پیچیدگی تعامل باهاش بیشتره و هرکس به نوبه خودش یونیکه و این بحث اتچمنت پرابلمزی هم که هست، بخاطر احساسی دیدن آدماست، وگرنه چیزی که ما معنی ندیم بهش، خب با تغییر ماهیتش ماهم چیزی احساس نمیکنیم...

یه مورد دیگه هم بحث همون ناحیه امنه‌ست پایتخت امسال این قضیه رو به خوبی نشون داد که نقی خودشو به انواع اقسام مشکلا میزنه که بچه هاش نرن سر خونه زندگیشون چون انتظار تغییر ندارن فکر نمیکنن هر چیزی یه تموم شدنی داره

و حالا که نگاه میکنم دلیل اینکه خیلی اینکه بچه یا خونواده شونو ازدست میدن و نمیتونن خودشونو جمع کنن، میتونه این باشه که برای خودشون زندگی نکردن و انگار همچیزشونو بزارن وسط که اون فرد بجاشون اون کار "زندگی" رو انجام بده و همین میشه که تا از دستش میدن اینجورین که بدبخت شدم تموم دارو ندارم رفت و...

نمیدونم منم یا یسری دیگ هم اینجورین ولی مرگ آدما دیگ روم تاثیری نداره، آره یکم راجبش ناراحت میشم خصوصا اگر سر دلیل آزاردهنده ای باشه، ولی اهمیتی نمیدم همچیز برام اینجوریه که بلاخره دیر یا زود زمانش تموم میشه و به نیستی همونطور که به مرگ بقیه بی احساسم به مال خودمم همینطور آره، فکر اینکه وای چقدر کار ناتموم دارم هست، ولی در همون گوشه سایه این موضوع که خب دیگ بلاخره وقتت رسیده دیگ پس مهم نیست هرکاری تا الان کردی و نکردی

اخیرا فهمیدم که گذشت و چشم‌پوشی کردن از اشتباهات بقیه به امید اینکه خودشون متوجه اشتباهشون میشن نه تنها اون‌ها رو متوجه اشتباهشون نمیکنه بلکه روز به روز توقع‌شون رو بیشتر میکنه.

بعضی از غم‌ها انقد با ما بودن که دیگه مثل یک احساس زودگذر نیستن، بلکه بخشی از هویتمون شدن. وقتی غم تبدیل به آشناترین حس میشه، نبودنش می‌تونه ناآرامی به وجود بیاره، چون مغز ما اون رو به عنوان یک الگوی پایدار قبول کرده.

تروخدا منو به قطع ارتباط تهدید نکنید که استقبال میکنم. 🕊 @ParsTwt | Roham

بدترین بدهکاری، بدهکاری آدم به خودشه. اونجا که می‌تونستی بیشتر تلاش کنی و بهتر باشی، اما انتخابت چیز دیگه‌ای بود.