دنیـای خاکستـری

پیدایت میکنم، در مهری دیگر، در پاییزی دیگر، در جهانی دیگر، آنجا که برگ ها پیش از افتادن اندوهشان را به باد سپرده باشند و باران بوی رفتن ندهد. پیدایت میکنم میان هزاران چهره‌ی غریبه در خیابانی که نامش را نمیدانم، در شهری که هرگز ندیده ام؛ اگر هزاران جهان میان ما فاصله باشد هزاران پاییز از کنارمان بگذرد پیدایت میکنم. و این بار پیش از آنکه زمان مارا از هم بگیرد دستت را محکم تر خواهم گرفت.