سپیدار

ناآمدگان اگر بدانند که ما از دَهْر چه می‌کشیم، نایند دگر خیام

حال مرا نپرس که هنجار ها مرا مجبور می کنند بگویم که "بهترم"

-نجمه زارع

فکر میکنم اگر دست کم یکبار شعر خوانده بودید، یا به یک گربه غذا داده و دست نوازش به سرش کشیده بودید، آنقدر قلبتان سیاه و زشت نبود.

صدای باد و جیک جیک پرنده ها☺️

و من یاداشت های موبایل را و به یاد آرزوهای محال گریستم...

ویدیوهای ذخیره شده در انستاگرام را حذف می‌کنم و.. چه روزهایی از سرم گذشتند و زنده هستم.🙂🖤

و من یاداشت های موبایل را و به یاد آرزوهای محال گریستم...

این ماه یعنی (اسد)اصلا حس خوبی ندارد...

دارم به این فکر می‌کنم، اگر آن نیفتاده بود، این پنج سال دیگر کجا بودیم؛ چقدر از آرزوها برآورده شده بود، چه چیزها بهتر شده بود و...

5/5/5 الهی امروز محال‌ترین آرزوی قلبی‌ات برآورده شود.

می‌دانید، بیشتر از مردان، زنان زن‌ستیز شده‌اند و افکارشان متحجر گشته، و این سخت ناامیدکننده است.

مرا در جایی پیداکن که جمعیت کمتر باشد، آسمان‌ آبی و باد آزاد...

برای همه‌ی ما، همه‌ی روزها فراموش می‌شوند؛ به‌جز همان یک روز که نشانیِ آن را به هیچ‌کس نگفته‌ایم.

ماه امشب به شکلی خاص می‌درخشد؛ انگار همان ماه شب چهاردهم است. هوا هم اندکی دلپذیر است؛ نسیم خنکی می‌وزد و آدم دلش می‌خواهد روی تخت‌بام بخوابد، احمد ظاهر گوش کند و تا هر جا که دلش خواست با ماه حرف بزند؛ حرف بزند و ماه همچنان نور بیافریند و با سکوتش تأیید کند که حضور دارد و می‌شنود.

فَرح، یادآوری کردی که تنها هشت جمعه تا خزان باقی مانده است؛ و همین جا بود که از ته دل ذوق کردم و دلیلی یافتم تا این روزهای دور و دراز، خسته‌کننده و تهی از شور و شادی را تحمل کنم. از نظر من، شاهِ فصل‌ها خزان است.☺️