آتشی زیرِ خاکستر

گاهی به دست‌هایم نگاه می‌کنم... نمی‌دانم به خونِ احساساتم آغشته‌اند، یا هنوز رنگِ همان بوم‌هایی را بر خود دارند که روزی جهان را زیباتر از آنچه بود، می‌دیدند.

آتشی زیرِ خاکستر

عجیب است... ما می‌دانیم دیگر نیستند. اما هر بار که در را باز می‌کنیم، هر بار که تلفن زنگ می‌خورد، هر بار که خبری می‌شود... دل، برای یک لحظه، باز هم منتظرِ آن‌هاست. شاید پذیرفتنِ مرگ، کارِ عقل باشد... اما فراموش کردنِ حضور، از عهده‌ی دل برنمی‌آید.

آتشی زیرِ خاکستر

اینجا مثنوی به غم آلوده است، انگار رستم دوباره تن بی جان سهراب به دست گرفته است. میدانی خاک ما خیلی وقت است ننگ فرزند کشتن، برای تداوم وطن بر دوش دارد.

آتشی زیرِ خاکستر

من آدم دروغ های زیبا نیستم یا سیاست های دلربا نهایت کلام من صداقت و حقیقت است. اینکه بی نقاب معاشرت میکنم گاهی مرا از جامعه ام دور کرده است. چون آدم ها این روزا دنبال سراب های زیبا ان از واقعیت ها سیراب کننده دور ان...

آتشی زیرِ خاکستر

«اگر اشک، عصاره‌ی حقیقت است... پس چرا شور است؟ حقیقت، باید تلخ باشد... مگر اینکه بخشی از ما سال‌هاست در دریا غرق شده باشد.»

آتشی زیرِ خاکستر

«بعضی فصل‌ها، پایانِ یک داستان نیستند؛ آغازِ نسخه‌ای تازه از ما هستند.»

آتشی زیرِ خاکستر

گاهی لازم نیست چیزی را نجات بدهی، توضیح بدهی، یا به سرانجام برسانی. بعضی فصل‌های زندگی، فقط آمده‌اند تا یادت بیاورند... قرار نیست همه‌چیز از آنِ تو باشد؛ بعضی چیزها، فقط از تو عبور می‌کنند... و تو را عوض می‌کنند.

آتشی زیرِ خاکستر

«زخم، بهایِ اشتباه کردن نیست... بهایِ کنار نکشیدن از زندگی‌ست.»

آتشی زیرِ خاکستر

زخم، همیشه نشانه‌ی شکست نیست... گاهی تنها مدرکی‌ست که ثابت می‌کند جرئتِ زندگی کردن داشته‌ای.

آتشی زیرِ خاکستر

عشق، پیدا کردنِ نیمه‌ی گمشده نیست؛ پیدا شدنِ بخشِ فراموش‌شده‌ی خودت است.

آتشی زیرِ خاکستر

مترسک، تنها موجودی‌ست که تمام عمر برای محافظت از چیزی ایستاده که هیچ‌وقت سهمِ خودش نبوده است.

آتشی زیرِ خاکستر

واژه‌ها خودشان به دیدنت شعر خواهند شد. کوچ کن به کوچه‌های دفترم... جایی که هر سطر، سال‌هاست جای خالیِ نامِ تو را حفظ کرده است.

آتشی زیرِِ خاکستر

بعضی آدم‌ها عاشقِ ما نمی‌شوند؛ عاشقِ تصویری می‌شوند که کنارِ ما از خودشان می‌بینند.

آتشی زیرِ خاکستر