گمشدگان برای همیشه.

تو زیبا نبودی، تو تاثیر گذار بودی، مثل هنر، مثل یک جنگ و انقلاب..

تو بعداً مرا در جهانی دیگر هم پیدا خواهی کرد، مگر نه؟.

من با نخستین نگاه تو آغاز شدم.

یادمه یه روز قبل از اینکه بره توی موج های دریا پنهون بشه، و دریا پسش نده، ازش پرسیدم:موندن یا رفتن؟. دقیقاً بعد پنج دقیقه سکوت گفت: بستگی داره نمی فهمیدم چی می‌گفت عادت داشت درهم برهم حرف بزنه، گفتم:بستگی داره؟به چی بستگی داره؟ دوباره سکوت و بعد: بستگی به این داره که بهونه داشته باشی یا نه، مثلاً اگه یکی باشه هم کافیه، اون بهونیه تو تا ابده. بازم گفتمش: اون وقت تو بهونه داری؟. و اون چیزی نگفت، با خودم گفتم دقیقه که بگذره میگه، گذشت. نگفت. نگفتُ، نگفتُ، نگفت. منم که انگار چفت زمان شده باشم فقط خیره بهش بودم. بعد ها که روز هامون رو مرور کردم فهمیدم همون چند تا جمله، کلمه، شد آخرین صحبت هامون. همش با خودم میگم، نکنه کمتر حواسم بهش بود! نکنه همون دقیقه های که سکوت کرده بود، نیاز داشت یکی بیشتر ازش بپرسه، و من ترجیح دادم سکوت کنم!. همش نکنه و نکنه! در آخر میگم، نکنه مقصر من بودم!.

آرزو کردم که کاش همسایه دیوار به دیوارمون بودی.

تو را دوست دارم، اما غروری که داری را هرگز.

و؟ و دیگر جوان نمی‌شویم.

میترسم فصل من سر بیاد کاری از من برنیاد.

احساس خوبی ندارم، نسبت به اتفاقی که‌ هنوز نیوفتاده.

درد یک سرزمین، فقط خرابی دیوار هایش نیست؛ خستگی مردمانی‌ست که دیگر به چیزی امید ندارند.

تو سرم یه سکوت مهیبی هست،که همین سکوتش داره آزارم میده،یه خاموشی هست که هیچ نوری توش پیدا نیست،انگار دچار خلاْ شدم.انگار بین زمین و اسمون شناورم.هیچ نای حرکت هم ندارم.

دلم برای من دیگری که از دست رفته، تنگ شده.