بازمانده‌‌ای از یکم دسامبر

از دور تو را می‌بینم و در میان قدم‌هایم زیر لب با تو سخن می‌گویم، نزدیک‌تر نمی‌شوم تا مبادا در هیاهوی اطرافت حرفی قلبم را برنجاند و از تو دور بشوم، از همین چند پله فاصله‌ی میان‌مان با تو از اندوه روزهای تنهایی می‌گویم و برایت داستانِ غریبانه‌ی زندگانی را تعریف می‌کنم، دیگران راست می‌گویند در انتهای تمام مسیرها می‌شود من را در کنارِ مزار تو‌، دقیقا بر روی آن صندلی چوبی، زیر آن درخت‌های کاج در حالی که خسته‌ترین‌انسان جهان هستم پیدا کرد، گویی که برای من تمام مسیرها به تو ختم می‌شوند و دیگر هیچ راهِ جدا از تویی وجود ندارد..

از دور تو را می‌بینم و در میان قدم‌هایم زیر لب با تو سخن می‌گویم، نزدیک‌تر نمی‌شوم تا مبادا در هیاهوی اطرافت حرفی قلبم را برنجاند و از تو دور بشوم، از همین چند پله فاصله‌ی میان‌مان با تو از اندوه روزهای تنهایی می‌گویم و برایت داستانِ غریبانه‌ی زندگانی را تعریف می‌کنم، دیگران راست می‌گویند در انتهای تمام مسیرها می‌شود من را در کنارِ مزار تو‌، دقیقا بر روی آن صندلی چوبی، زیر آن درخت‌های کاج در حالی که خسته‌ترین‌انسان جهان هستم پیدا کرد و ساعت‌ها به سخنان زیر لبم نگاه کرد، گویی که برای من همه‌ی مسیرها به تو ختم می‌شوند و دیگر هیچ راهِ جدا از تویی وجود ندارد.

در میانِ امواج موهایت کدام اندوه را پنهان کرده‌ای عزیزِجانم؟!

وابسته نشو.

بیدارید؟

شب‌تون بخیر

سلام

شجاع بودن.

عزیزِ من؛ رها کن آدم‌هایی رو که تو رو از خودت دور می‌کنند.

که گرچه رنج به جان می‌رسد؛ امید دواست..

زندگی برایِ تو رنجِ عمیقی داشت اما هنوز هم مانند کودکی‌هایمان می‌شود در میان آغوشِ شکسته‌ات، امید را احساس کرد.