𝐡𝐨𝐰 𝐮 𝐝𝐨𝐢𝐧'?

مراقب باشیم آدم‌ها رو مجبور به فرورفتن در نقش و ژست همدردی و همدلی نکنیم. همدلی واقعی، نمایش دادن نیست. فرهنگ ما طوریه که حتا اجازه نمی‌دیم کسی که سوگواره، به صورت طبیعی سوگواریش رو بکنه. تمام این احساسات شبیه roller coaster هستن. گاهی اصلن نیستن، گاهی یه‌هویی غلیان می‌کنن. آدمی که توی سوگه در لحظاتی نه تنها می‌تونه کتاب بخونه، باشگاه بره و با دوستانش معاشرت کنه، بلکه حتا می‌تونه گاهی جک بگه، شاد باشه و بعد یه‌هویی پقی بزنه زیر گریه. هر کسی که سوگ رو تجربه کرده باشه این راز رو می‌دونه. هرچند قضاوت دیگران ناچارش می‌کنه که به صورت فیک ژست مغموم خودش رو حفظ کنه. در مورد همدلی با فجایع زمانه هم همین‌طوره. با نمایشگری و ادا اطوار و ژست همدلی به سمت ریاکاری و دور شدن از واقعیت می‌ریم و نمی‌گذاریم احساسات‌مون به صورت طبیعی حل و فصل بشن. اجازه بدید خودتون و اطرافیان‌تون در فجایع زمانه زندگی‌تون رو بکنید و راه خودتون رو برای مقابله با استرس پیدا کنید. با ادبیات دیگری همان مفهوم نخ‌نما که "اگر به قصد لذت باشد حرام است" را تکرار نکنید. حافظ باجغلی، روانپزشک. @hafezbajoghli

همه چی بگا رفته و کاری نمیشه براش کرد.کتاب واسه چی نوشتن براش آخه.

انگار این‌روزا آدما زور اذیتشون به خودشون می‌رسه فقط.

صفحه کاری ابراهیم مصطفی‌پور هم‌وطن عزیزی که ۱۸ دی از بین ما رفت... حالا همسرش برای تحویل مغازه، مجبور به تخلیه فروشگاه شده. اگر بابل هستید و به لوازم‌التحریر نیاز دارید، خرید شما می‌تونه یک همراهی کوچیک باشه توی روزهای بزرگ غم. اینستا: @Alefba_toys

سریای پیش فکر میکردم من تموم شدم ولی امتحانام نه.ولی اینسری واقعا من تموم شدم ولی امتحانام نه

هیچ مرگی دنیا را به آخرین نقطه اش نخواهد رساند.ما را اما شاید برساند. -مصطفی مستور

آدم‌های هجدهم بهمن چهارصد و چهار با آدم‌های هجدهم دی چهارصد و چهار یکی نیستند.از این به بعد آدم‌های هیچ ماه و سالی با آدم‌های هجدهم دی ماه چهارصد و چهار یکی نیستند.

اصلا نمی‌دونم چی میشه گفت.انگار حرفام تموم شدن.اولش بهت بودم، بعد غم شدم، غم شده یه گوله گنده توی گلوم.غم موندم.

جشن شادی گرفتن.ترقه می‌زنن.ترقه هایی که صداش یادآور اون شب کذاییه و هربار کل وجودم می‌ریزه. اینا نمک روی زخم نیست چیه پس.

بابت انتقام نابود کردن پهباد شاهد لطفا به من بمب وصل کنین ول بدین وسط ناو، من واقعا دیگه هیچی رو نمیتونم.

تو یه ماه چه ها که عوض نمیشه.

سنگینه همه چیز نفس‌کشیدن، روزا، آدما ،همشون سنگینن.

نور وسط این همه تاریکی:)

انقدر غم دارم.انقدر غم دارم.چه جوونایی.چقدر زیبا و سرزنده.ما هرروز داریم می‌میریم.

.

https://t.me/RememberTheirNames https://t.me/NameshunraSedaBezan