شبه تحلیلگر

وقتی یه عده نونشون توی بحران، ترس و گرونیه، از بدن نیمه‌جون اقتصاد هم ارتزاق می‌کنن. سفره مردم خالیه، قدرت خرید مردم نابود شده، ولی باز یه عده دنبال اینن که با هر خبر و شایعه‌ای دلار و طلا رو پرزنت کنن و به مردم استرس بفروشن. بانک‌ها اختلال پیدا کردن؟ فوری میگن: «می‌خوان جلوی خرید دلار و طلا رو بگیرن!» آخه برادر من، خواهر من، یه کم فکر کنید... کشوری که سال‌ها به زیرساخت‌های اطلاعاتی و اینترنتش ضربه خورده، کشوری که قطعی‌های گسترده اینترنت هزینه‌های سنگین روی دستش گذاشته، طبیعیه که امروز با مشکلات زیرساختی، دیتاسنتری و شبکه‌ای هم درگیر باشه. اما کاسبان بحران از این چیزها حرف نمی‌زنن. چون نونشون توی تحلیل نیست؛ توی ترسوندن مردمه. اگر دلار پایین بیاد ضرر می‌کنن. اگر تنش کم بشه ضرر می‌کنن. اگر امید به اقتصاد برگرده ضرر می‌کنن. اگر مردم به جای هیجان، فکر کنن ضرر می‌کنن. برای همین با هر خبر مثبت یه خبر منفی می‌سازن. با هر احتمال گشایش اقتصادی، سناریوی فاجعه می‌نویسن. با هر اصلاح قیمت، مردم رو از «جا موندن» می‌ترسونن. اما یه سؤال: مطالبه ما باید چی باشه؟ گرون شدن دلار؟ رکورد زدن طلا؟ یا تورم کمتر، رفاه بیشتر، سرمایه‌گذاری بیشتر و زندگی بهتر؟ دلار اگر ۵ درصد بالا بره شاید برای دلال جذاب باشه، اما هزینه‌اش رو مردمی میدن که نون، اجاره، دارو و زندگی‌شون هر روز سخت‌تر میشه. لطفاً تحقیق کنید. هر خبری رو نپذیرید. دنبال ریشه اتفاقات باشید. بزرگ‌ترین سرمایه یک ملت، قدرت فکر کردنشه. نذارید کسانی که از ترس و ناامیدی مردم سود می‌برن، افکار جامعه رو هدایت کنن. نه به بازار تعصب داشته باشید، نه به حکومت، نه به هیچ جریان سیاسی. فقط یک سؤال بپرسید: این حرف و این خبر، زندگی مردم ایران رو بهتر می‌کنه یا فقط جیب یه عده خاص رو پر می‌کنه؟