Expose illuminati

Even iets anders: ik kom net terug van vakantie in Galicië, noord-west Spanje. De bevolking is daar arm. De winkelstraten en promenades zien er desolaat uit en kunnen wel een opknapbeurt gebruiken. En als ik dan de protesten hoor over het grote plan voor een renovatie van de winkelstraat in Bloemendaal-Dorp dan valt op hoe ongekend negatief de reacties zijn. Niets maar dan ook niets deugt. Men is negatief over plantenbakken, negatief over herinrichting, negatief over parkeerplaatsen, negatief over de rijrichting, negatief over een dorpsplein bij AH, negatief over werkelijk alles. En natuurlijk, dat is democratie. Maar hoe is het toch in vredesnaam mogelijk dat we dat nu pas horen en de voorgaande 2 jaar waarin participatie heeft plaatsgevonden helemaal niets? En waarom gaat deze wethouder dan niet staan achter haar eigen ambtenaren die deze klus met oprechte inzet en hard werken hebben aangepakt? Waarom heeft de wethouder zelf niet beter opgelet of heeft ze geen enkele voeling met de bewoners van dit dorp? Weet zij niet wat er leeft? Ik heb steeds gedacht: wanneer gaan we iets horen van bewoners maar volgens Gerard Metselaar verliep alles op rolletjes en was iedereen tevreden over participatie en het plan. Eerlijk gezegd ben ik ook geschokt over wat op mij overkomt als ondankbaarheid. Want dit kost ruim € 5 miljoen. Misschien kunnen we het plan beter helemaal laten varen als de bewoners van Bloemendaal-Dorp zo ongelooflijk boos en ontevreden zijn. De wethouder lijkt vooral te duiken en dat is wat mij betreft geen goed bestuur. #bloemendaal #winkelstraat #geld

De Asielindustrie Draait Op Volle Toeren — En Eindelijk Zegt Iemand Hardop Wat Iedereen Al Ziet Soms hoor je iemand iets zeggen waarvan je denkt, eindelijk. Eindelijk iemand die de politieke mistmachine even uitzet en gewoon benoemt wat iedereen met gezond verstand allang ziet. Socioloog Ruud Koopmans deed precies dat. Zijn voorstel is eigenlijk verbazingwekkend simpel, neem alleen nog asielzoekers op die rechtstreeks per vliegtuig via Amsterdam Airport Schiphol uit hun land van herkomst arriveren. De rest? Die is óf geen echte vluchteling meer, óf heeft onderweg al veiligere landen doorkruist waar asiel aangevraagd had kunnen worden. Daar begint precies de hypocrisie van het huidige systeem. Want officieel heet het “vluchtelingenopvang.” In de praktijk is het vaak gewoon een tweede- of derde-keuzemigratieroute geworden door Europa. Wie écht op de vlucht is voor oorlog of vervolging, vraagt bescherming aan in het eerste veilige land dat hij bereikt. Dat was ooit de hele gedachte achter internationale vluchtelingenverdragen. Maar tegenwoordig zien we iets heel anders. Mensen reizen door meerdere veilige landen heen — Turkije, Griekenland, Italië, Duitsland, België — om uiteindelijk in Nederland uit te komen. Niet zelden geholpen door mensensmokkelaars, NGO-netwerken en een Europees systeem dat zichzelf volledig heeft vastgelopen in regels, uitzonderingen en juridische achterdeurtjes. Neem de Palestijnse asielzoekers waar nu zoveel discussie over is. Een deel daarvan heeft al een verblijfsstatus in bijvoorbeeld Griekenland gekregen. Met andere woorden, juridisch gezien zijn zij daar al veilig verklaard. Ze hebben bescherming ontvangen. En toch reizen ze door naar Nederland. Waarom? Omdat Nederland inmiddels bekendstaat als het luxe eindstation van Europa. Meer voorzieningen. Meer opvang. Meer toeslagen. Meer kansen op permanente vestiging. Meer procedures. Meer advocaten. Meer mogelijkheden om uitzetting jarenlang te traineren. En ondertussen moet de Nederlandse burger maar blijven doen alsof dit allemaal puur humanitaire noodopvang is. Dat sprookje gelooft bijna niemand meer. Wat vooral woede oproept, is de totale weigering van de politieke elite om het probleem eerlijk te benoemen. Iedere keer wanneer iemand zegt dat het systeem misbruikt wordt, volgt hetzelfde toneelstuk: “onmenselijk,” “hardvochtig,” “extreemrechts,” “polariserend.” Maar wat is er eigenlijk extreem aan de simpele vraag: waarom nemen wij mensen op die al veilig waren in een ander Europees land? Sterker nog: wat is nog de waarde van grenzen, procedures en verdragen als iedereen uiteindelijk toch gewoon kan doorreizen naar het land met de aantrekkelijkste voorzieningen? Het resultaat zien we dagelijks, overvolle azc’s, woningnood, gemeenten die onder druk worden gezet, dwangwetten, miljarden aan opvangkosten en een bevolking die het vertrouwen in de politiek razendsnel verliest. Maar in Den Haag blijft men vooral druk met morele toespraken. Iedereen moet begrip tonen. Iedereen moet solidair zijn. Iedereen moet ruimte maken. Behalve de bestuurders zelf natuurlijk. Die wonen zelden naast een azc. Hun kinderen zitten niet op overvolle scholen. Hun buurten veranderen niet in een paar jaar tijd compleet van karakter. Dus blijft het systeem draaien. Niet omdat het werkt. Maar omdat niemand in de bestuurlijke bovenlaag de moed heeft om hardop te zeggen wat Ruud Koopmans nu wél zegt: Asiel is bedoeld voor echte vluchtelingen. Niet voor een vrij verkeer-systeem door Europa waarbij Nederland automatisch het eindstation wordt.

Ad Verbrugge legt even uit hoe het zit Ook aan tafel Marlies Dekker (61 ) #denieuwewereld #loosdrecht

De blinde vlek van de media Max von Kreyfelt Op televisie hebben we talkshows over alles. Over fatbikes. Over microplastics. Over toxische mannelijkheid bij Expeditie Robinson. Nederland bespreekt collectief elke scheet die door Hilversum waait. Behalve één onderwerp. Romeo’s. De undercovertypes die bij demonstraties burgers uit menigten trekken alsof ze auditie doen voor een Oekraïne ronseling voor het front. Mannen zonder uniform, zonder zichtbare identificatie, vaak half gemaskerd, opererend met geweld dat opvallend vaak nét buiten camerahoek en publieke controle plaatsvindt. Daar hoor je Jinek niet over. Jeroen Pauw niet. Thomas van Groningen niet Johan Derksen niet Niemand. Oorverdovend stil. Geen verontwaardigde tafelgesprekken. Geen BN’ers die “hier echt van schrikken”. Geen gedragswetenschappers die ernstig praten over “de staat van onze democratie”. Wonderlijk eigenlijk. Want stel je voor dat exact dezelfde tactieken gebruikt zouden worden in Rusland of Iran. Correspondenten zouden over elkaar heen buitelen om woorden als “intimidatie” en “autoritaire tendensen” uit te spreken. Nu gebeurt het hier. En blijft het stil. Dat zwijgen is nog interessanter dan de Romeo’s zelf. Want de gemiddelde talkshow is geen plek meer waar macht kritisch wordt bevraagd. Het is bestuurlijke sfeerverzorging geworden. Een televisieversie van een ministeriefoyer waar politici, opiniemakers en voormalige spindoctors elkaar geruststellen dat alles nog steeds “binnen de democratische kaders” gebeurt. Zelfs wanneer anonieme burgerbrigades demonstranten van straat sleuren. Natuurlijk zullen redacties zeggen dat het onderwerp “complex” ligt. Dat men “zorgvuldig” wil zijn. Maar vreemd genoeg verdwijnt die journalistieke zorgvuldigheid zodra het gaat over burgers met verkeerde meningen. Dan vliegen woorden als extremisme, radicalisering en staatsgevaar moeiteloos over tafel. De echte reden voor het stilzwijgen is eenvoudiger. Romeo’s passen niet in het zorgvuldig opgebouwde zelfbeeld van de Nederlandse elite. Nederland ziet zichzelf graag als tolerant, humaan en progressief. Daar passen undercoverknokploegen niet bij. Dus praat men er niet over. Zoals nette families vroeger ook niet spraken over die ene oom die dronken op tafel stond met kerst. Iedereen ziet het. Niemand benoemt het. En ondertussen leren burgers iets belangrijks over moderne democratieën: Censuur begint niet met verboden woorden. Maar met onderwerpen waar plotseling niemand belangstelling voor mag hebben.

Spoor bezetter aan gehouden..

Extra flitspalen, flexflitsers, focusflitsers en trajectcontroles Deze flitsbom komt eraan: straks op 1.450 plekken gecontroleerd in Nederland 🚨 Het aantal plekken waar automobilisten worden geflitst, wordt de komende jaren meer dan verdubbeld. Dat meldt het Openbaar Ministerie. Het aantal controlelocaties stijgt van circa 650 naar minimaal 1.450. Volgens het OM worden alle vormen van geautomatiseerde handhaving uitgebreid. Het gaat onder meer om vaste flitspalen, flexflitsers, focusflitsers en trajectcontroles. Met de uitbreiding wil justitie de pakkans vergroten en de verkeersveiligheid verbeteren. Ook gemeenten krijgen ondersteuning. Op wegen binnen de bebouwde kom waar de maximumsnelheid is verlaagd naar 30 kilometer per uur, kunnen flexflitsers worden ingezet. Later dit jaar start bovendien een proef met trajectcontroles binnen de bebouwde kom. Nederland geldt als koploper op het gebied van geautomatiseerde handhaving. Ongeveer 75 procent van de snelheids- en roodlichtovertredingen wordt automatisch verwerkt.