Expose illuminati

Data center build? Cancelled new jersey https://www.instagram.com/reel/DX_03sGuSoJ/?igsh=MW4yYWNuYnUwNXBjYw==

🚨Maandelijkse #Luchtalarm gaat verdwijnen per 2028! Het geld is opperdepop. Maar geen zorgen.....de roverheid waakt en heeft alles onder #Controle hoor.

⚖️ Veel vrouwen hebben nog nooit van de landsadvocaat gehoord. Toch is dit één van de machtigste spelers in ons land: het advocatenkantoor dat de Nederlandse Staat - en dus indirect ook jou als burger - vertegenwoordigt in rechtszaken tegen de overheid. Sinds 2018 is dat kantoor Pels Rijcken. En daar wringt het, zo legt Maria-Louise Genet in onze podcast uit. De landsadvocaat zou in de basis het algemeen belang moeten dienen. Het kantoor wordt immers betaald uit de staatskas, met geld van de belastingbetaler. Maar in de praktijk staat ditzelfde kantoor vaak tégen burgers die het opnemen tegen de overheid. En dan staat de burger tegenover een overheid met een onuitputtelijke pot geld om eindeloos door te procederen. Dat is geen gelijk speelveld meer, maar een machtsconstructie. Daar komt nog iets bij wat weinig mensen weten: de functie van landsadvocaat hoeft niet te worden aanbesteed. De Aanbestedingswet 2012 verplicht dat niet. Dat betekent dat één kantoor jaar in, jaar uit deze positie kan blijven houden. In 2024 alleen al zou er zo’n 43 miljoen euro zijn gedeclareerd. Zonder aanbesteding. Zonder concurrentie. Zonder echte publieke transparantie. En dan is er nog het feit dat ditzelfde kantoor in 2020 in opspraak kwam, omdat een voormalig partner en notaris twintig jaar lang miljoenen euro’s van cliënten had weggesluisd. Hoe kan een kantoor met zo’n verleden zó’n centrale positie houden in het vertegenwoordigen van de Staat? Volgens Maria-Louise is dit een pijnlijk voorbeeld van hoe de machtspiramide in Nederland werkt: aan de bovenkant wordt besloten, betaald en beschermd - en de gewone burger staat onderaan, met weinig middelen om zich te verweren. Niet vanuit het belang van het volk, maar vanuit het belang van het systeem. Onze mond viel eerlijk gezegd open toen we hier dieper in doken. En precies daarom brengen we dit soort gesprekken: omdat duisternis pas kan worden getransformeerd als we er licht op zetten. 📚 Wil je zelf zien welke bronnen Maria-Louise hiervoor gebruikte? Download via de link in bio haar complete bronnenlijst en vorm je eigen oordeel. #holymolywoman #marialouisegenet #machtspiramide #transparantie #landsadvocaat

Romeo’s, de illegale knokploeg van de veiligheidsstaat Max von Kreyfelt Niets zegt “open democratische samenleving” zo overtuigend als onbekende mannen in spijkerbroeken die demonstraties infiltreren en plotseling opvallend professioneel beginnen te duwen, trekken en arresteren. Ze heten tegenwoordig geen provocateurs meer natuurlijk. Dat klinkt zo jaren zeventig. Nee, het moderne woord is: Romeo’s. Alsof het gaat om charmante undercoverfiguren uit een politieserie en niet om een juridisch illegale en anonieme staatsmacht tegen burgers die gebruikmaken van hun demonstratierecht. En het interessante is: hoe meer mensen vragen stellen over deze figuren, hoe nerveuzer het systeem reageert. Want burgers zien: anonieme mannen, geen identificatie, plotselinge escalaties, arrestaties die uit het niets lijken te ontstaan, en figuren die soms eerder op veiligheidsprofessionals lijken dan op demonstranten. Maar zodra iemand hardop zegt dat dit misschien een merkwaardige manier is om “de democratische rechtsorde” te beschermen, volgt onmiddellijk het bekende noodpakket: “complotdenken.” “ondermijning.” “anti-overheidssentiment.” Terwijl dezelfde overheid letterlijk undercover opereert tussen haar eigen bevolking. Dat blijft een prachtige paradox. Natuurlijk gebeurt alles “volgens protocol”. Dat is in Nederland inmiddels het magische toverwoord geworden waarmee iedere discussie verandert in administratieve aromatherapie. Escalatie? Protocol. Infiltratie? Protocol. Anonieme arrestatieteams tussen demonstranten? Protocol. Het mooie van protocollen is dat ze bijna functioneren als moderne aflaten: zolang de formulieren correct zijn ingevuld, verdwijnt iedere morele en juridische discussie automatisch in een beleidsmap. Ondertussen groeit onder burgers een steeds dieper gevoel van wantrouwen. Want wanneer niemand nog weet wie demonstrant, agent of provocateur is, verandert publieke ruimte langzaam in een psychologisch mijnenveld. En misschien is dat precies de bedoeling. Want een bevolking die elkaar wantrouwt, organiseert zich moeilijker. Historisch gezien hebben machtsstructuren altijd een lichte obsessie gehad met infiltratie van protestbewegingen. Alleen heet het tegenwoordig geen politieke controle meer, maar: “weerbaarheid”, “veiligheidsstrategie”, of “bescherming van de democratische orde.” Dat klinkt op internationale veiligheidsconferenties natuurlijk een stuk gezelliger. En dus leven we inmiddels in een samenleving waarin de burger volledig zichtbaar moet zijn voor de staat, terwijl de staat zelf steeds onzichtbaarder opereert tegenover de burger. Het lijkt tijd, deze inzet juridisch te toetsen, om de open samenleving te beschermen.