روزگار سبز🍃

کاش هر روز صبح یه فرم بدن بهمون بگن آیا آمادگی اینو داری وارد امروز بشی یا نه🫠

در باور دینی، خداوند معمولا راه خودش رو برای عدل و حقیقت داره؛ نه همیشه به شکل آشکار و فوری که ما انتظار داریم، نه با اینکه مستقیماً «گوش کسی رو بکشه». بلکه عدالت واقعی به شکل‌های غیرمنتظره و گاهی آرامش‌بخش خودش رو نشان می‌ده: آدم‌ها در نهایت با انتخاب‌ها و رفتارهاشون روبه‌رو می‌شن. حقیقت خودش آشکار می‌شه و هر کسی باید جواب اعمالش رو بده، چه در این دنیا، چه بعد. مهم‌ترین بخشش برای تو اینه که حق خودت رو با صبر، محافظت از خود و آرامش پیدا کردن تجربه کنی. یعنی شاید خدا خودش مستقیم کاری نکنه، ولی راه‌های طبیعی و نظم جهان و عواقب رفتارها، خودشون نوعی «عدالت» هستن. و واقعیت اینه: تمرکز روی این عدالت بیرونی، اگر ذهنت رو پر از انتظار و دلشوره کنه، باعث درد تو می‌شه. اما وقتی تو راه آرامش خودت رو پیدا می‌کنی، خودت قدرت و حق واقعی‌ت رو پس می‌گیری که مهم‌ترین و ملموس‌ترین عدالت برای خودته. عدالت آن لحظه‌ای‌ست که دل، سبک می‌شود و تو می‌فهمی دیگر لازم نیست چیزی را ثابت کنی. عدالت، وقتی‌ست که خدا تو را از هیاهوی چراها عبور می‌دهد و به سکوتی امن می‌رساند؛ جایی که زخم‌ها معنا پیدا می‌کنند و راه، بی‌نیاز از بازگشتِ کسی، ادامه دارد. عدالت، همان آرامشی‌ست که در دل تو می‌نشیند و آرام و بی‌ادعا، تو را دوباره به خودت برمی‌گرداند. #سهیلا_واله

«جهان را بر ما سخت کردی، بعید است خدای ما بر تو آسان بگیرد»

گمونم بايد اختراعى وجود داشته باشه كه به آدمی که رفته بگن بدون باقى گذاشتنِ اثرى از خودش ناپديد بشه👀

اگه جهان رو بهم میدادن فقط سبز می‌پاشیدم به زندگی🍃

گاهی دلم می‌خواهد زندگی‌ام را به دست کسی بدهم بگویم: «این را می‌گیری؟» و فرار کنم.

حس عجیبی دارم. چطور بگویم؟! من که خوب حرف‌ می‌زدم و خوب می‌نوشتم ، دیگر توان و‌ تمایلی برای بیان چیزی‌ ندارم دیگر حوصله‌ی تفسیر و توضیح و استدلال برایم نمانده حتی انگیزه‌ای برای روایت ساده هم ندارم. شاید سیر زندگی آدمی همین باشد ، تبدیل زبان به گوش. آدمیزاد از گریه‌ها و فریاد‌های ممتد پس از به دنیا آمدن به سکوت مطلق و‌ تاریک قبر می‌شتابد. زیاد می‌گوید و بعد به سمت زیاد شنیدن حرکت می‌کند و عمر و سیر زیستن هم شاید همین است. حافظ را عمیقا دوست دارم (اینکه چرا و چقدر و چگونه‌اش را هم بگذریم.) برای همین برای بیان آن‌ حسی که دارم بسنده می‌کنم به یک تک بیت از او به جای تمام آن هزاران جمله‌ای که می‌باید بگویم. ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش و همین.

داشتنَت کوتاه بود؛ همچون درختی که تا دست زدم گنجشک‌هایَش پریدند... #هایکو

همیشه آخرین دیدار بی‌صدا می‌آید💔

بگذرد این روزگار تلخ‌تر از زهر

بگذرد این روزگار تلخ‌تر از زهر...