روزگار سبز🍃

ما مردمی که در رنج و اندوه روزگار می‌گذرانیم، باید به صفای سعادت و اطمینان خاطر پرندگان آسمانی رشک بریم.

داستایوفسکی

#آن

النافذةُ جُرحَ جِدارٍ. «پنجره زخمِ دیوار است.»

در حوالی پشتِ کوه پیرزنی توی آفتاب کم‌ جانِ زمستان نشسته بود. اول دستانش را دیدم بعد خودش را. دست‌هایی که شبیه زمینِ شخم‌زده‌ی بعد از باران بود. وقتی دانه‌های تسبیح میان انگشتانش می‌چرخید، انگار داشت دانه‌دانه غصه‌هایش را می‌شمرد و کنار می‌گذاشت. از عمق وجودم دلم میخواست خطوط عمیق و لایه‌لایه‌ی روی پوست دستش را لمس کنم. مثل این بود که انگار به تنه‌ی یک درخت کهنسال دست میکشیدی. لباسش رنگ‌های شادی داشت انگار بر تنش گلهای کوهی روییده بود و تضاد عجیبی با غمِ پنهانِ زندگی‌اش داشت. انگار ننه کیوان یاد گرفته که با وجود تمام داغ‌ها، هنوز هم زیبایی و مهربانی را به تن کند و به دیگران هدیه بدهد. چشمانش دامنه‌ی کوهی سبز بود که انگار گله‌ی آهویی در آن می‌دویدند. این زن با موهای حنایی گیس شده مرا شگفت زده کرد دم به دم بیشتر دلم میخواست در گلهای دامنش فرو بروم. کمی بعدتر از توی جیب ژاکت سبزش چهارتا شکلات بیرون آورد و به ما تعارف کرد. چطور کسی که خودش کوهی از داغ را به دوش می‌کشد، می‌تواند انقدر بی‌دریغ مهربانی صادر کند؟ ​می‌گویند دست‌ها دروغ نمی‌گویند. دست‌های ننه کیوان، صادقانه‌ترین روایتی بود که امروز ملاقات کردم. انگار هر داغی که بر دلش نشسته بود، ردّی از نور بر پوستش به جا گذاشته است. میانِ لرزش انگشتانش و گردشِ دانه‌های تسبیح، صبری نهفته بود که کوه را به زانو در می‌آورد. ​او ثابت کرد که می‌شود بارِ سنگینِ زمانه را به دوش کشید، اما باز هم با لهجه‌ای از جنسِ مادرانه، برای دنیایی که جز بی‌رحمی چیزی به او نداده، آرزویِ عاقبت‌به‌خیری کند. به او قول دادم بار بعدی برایش سبزی تازه ببرم. بقول خودش مجالی نبود برای ماندن کنارش اما دفعه ی بعد حتما چای ننه کیوان را در کنار غم‌هایش خواهم نوشید. #سهیلا_واله

در حوالی پشتِ کوه رفتیم. پیرزنی توی آفتاب کم‌ جانِ زمستان نشسته بود. اول دستانش را دیدم بعد خودش را. دست‌هایی که شبیه زمینِ شخم‌زده‌ی بعد از باران بود. وقتی دانه‌های تسبیح میان انگشتانش می‌چرخید، انگار داشت دانه‌دانه غصه‌هایش را می‌شمرد و کنار می‌گذاشت. از عمق وجودم دلم میخواست خطوط عمیق و لایه‌لایه‌ی روی پوست دستش را لمس کنم. مثل این بود که انگار به تنه‌ی یک درخت کهنسال دست میکشیدی. لباسش رنگ‌های شادی داشت انگار بر تنش گلهای کوهی روییده بود و تضاد عجیبی با غمِ پنهانِ زندگی‌اش داشت. انگار ننه کیوان یاد گرفته که با وجود تمام داغ‌ها، هنوز هم زیبایی و مهربانی را به تن کند و به دیگران هدیه بدهد. چشمانش دامنه‌ی کوهی سبز بود که انگار گله‌ی آهویی در آن می‌دویدند. این زن با موهای حنایی گیس شده مرا شگفت زده کرد دم به دم بیشتر دلم میخواست در گلهای دامنش فرو بروم. کمی بعدتر از توی جیب ژاکت سبزش چهارتا شکلات بیرون آورد و به ما تعارف کرد. چطور کسی که خودش کوهی از داغ را به دوش می‌کشد، می‌تواند انقدر بی‌دریغ مهربانی صادر کند؟ ​می‌گویند دست‌ها دروغ نمی‌گویند. دست‌های ننه کیوان، صادقانه‌ترین روایتی بود که امروز ملاقات کردم. انگار هر داغی که بر دلش نشسته بود، ردّی از نور بر پوستش به جا گذاشته است. میانِ لرزش انگشتانش و گردشِ دانه‌های تسبیح، صبری نهفته بود که کوه را به زانو در می‌آورد. ​او ثابت کرد که می‌شود بارِ سنگینِ زمانه را به دوش کشید، اما باز هم با لهجه‌ای از جنسِ مادرانه، برای دنیایی که جز بی‌رحمی چیزی به او نداده، آرزویِ عاقبت‌به‌خیری کند. به او قول دادم بار بعدی برایش سبزی تازه ببرم. بقول خودش مجالی نبود برای ماندن کنارش اما دفعه ی بعد حتما چای ننه کیوان را در کنار غم‌هایش خواهم نوشید. #سهیلا_واله

ننه کیوان دستهایش بوی نان تازه می‌داد.

امیدوارم ۲٠۲۶ سالی برای نوشتنِ قصه‌های قشنگ‌تر برای همه باشه🔮🌲

هوای سنگینی شده بود. باد خنکی میومد و در ادامه‌ی روز مطمعنا بارون می‌بارید. با لیما داشتم روی سنگ فرش‌های پارک رکاب میزدم. جلوتر دیدم یه پاکبان فضای سبز با روپوش سبزش روی یه نیمکت نشسته. تو فکر بود. ذهنش درگیر بود خدا میدونه چه فکرایی داشت. نم نم ریز بارون شروع به باریدن کرد. آروم سرش رو بالا گرفت تا قطرات بارون رو صورتش خورد بشن. کمی بعد دستاش رو تا آخر به سقف آسمون دراز کرد و زیر لب یه چیزایی به خدا گفت. دیگه رکاب نزدم. ایستادم. بغض کردم من رو که دید حواسش پرت شد. خجالت کشید دستاش رو پایین آورد. نخواستم فکر کنه دیدمش فورا به ابرها نگاه کردم. انگار که خدا روی ابرها نشسته باشه بهش گفتم: خداجون لطفا هر چی ازت الان خواست رو براش اجابت کن.

سال هفتاد و چهار بود که برای اولین بار بطور جدی تصمیم گرفتم با مامان برم کار کنم. اونم توی اوج شرجی و گرمای طاقت فرسای جنوب. دلم نمیومد من کولر بگیرم و مامان توی شرجی عرق بریزه. شکنجه و زجری که توی شرجی متحمل میشدم کمتر از این بود که زیر باد خنک کولر باشم و به سختی کشیدن مامان فکر کنم. توی ضعیف‌ترین حالت چثه و گرم‌ترین روزهای سال پا به پاش کار کردم. در قبال همه‌ی اینها چیزی جز لبخند و رضایت مامانم نمیخواستم. یه روز مامان گفت دیگه نیا اما من دلم میخواست بهش بگم یه عمر شما برای ما رفتین بذارین تا جایی که میشه من باهاتون بیام اما به جاش ساکت موندم و هیچی نگفتم. اون همه سال سرد و خاکستری با هر زحمتی که بود تموم شد. خیلی سال میگذره از اون روزها ولی ما کمی از روحمون رو برای همیشه توی اون روزها جا گذاشتیم. نخلستان سر جاشه. جاده خاکیه هست. اون آدمایی که براشون کار میکردیم هنوز هستن. من هنوز در آنم. مامان هست اما حس میکنم مثل قبل مامان رو نمیفهمم و توجهم نسبت بهش کمرنگ تر شده. بخاطر غریق بودن توی مشکلات خودمه. انگار کم آوردم تو زندگی و دلم میخواد مامان بیاد و بگه دخترم این همه سال از کنارم جُم نخوردی حالا من میخوام پشتت باشم و جایی نرم. #سهیلا_واله

متاسفانه همینطوره. کا گش بذارن لااقل راحت رنج بکشیم

آسمون همیشه خوشگله امّا وقتایی که رعد و برق میزنه خیلی جنتلمن میشه🫠