روزگار سبز🍃
Відкрити в Telegram
آنچه از دلش برمی‌آید را شبیهِ جوانه‌ای که به بیرونِ خاک سَر بَر می‌آوَرَد، روی صفحه می‌کارَد که تا ابد جاودان بماند.🌱 📌لطفا به جای کپی فور کنید.
Показати більше474
Підписники
+224 години
Немає даних7 днів
+630 днів
Архів дописів
474
Repost from روزگار سبز🍃
-بابونه‌هارو دوست دارى؟
+دوستشون دارم، بنظرم پاک و معصومن
-پس درست بوده
+چى؟
زنانى كه لبخند قشنگى دارن، بابونه‌ها رو دوست دارن
474
فرق روز قبل از تولد، با روز بعد از تولد خیلی زیاده.
از با هیجان به سوی سفیدی رفتن، تا به ملال روزمرگی برگشتن.
خود روزش؟ خلا. سکون. هیچ.
به قدر دور برگردانی در این اثنا.
474
سن مبحث پيچيده‌ايه و اصلا و ابدا يک عدد ثابت نيست.
مثلأ اگر از من بپرسى چند سالته؟ جوابم اينه: وقتى مادرم و دارم به آينده بچه‌م فكر مى‌كنم ٣۴ سالمه، وقتى موزيک ميذارم و قر ميدم و آشپزى میكنم ۳٠ سالمه، وقتى يک مهارت جديد ياد میگيرم ۱۳ سالمه و وقتى سوار دوچرخه ميشم ٨ سالمه.
474
سن مبحث پيچيده‌ايه و اصلا و ابد يک عدد ثابت نيست. مثلأ اگر از من بپرسى چند سالته؟ جوابم اينه وقتى مادرم و دارم به آينده بچه‌م فكر مى كنم ۳۴ سالمه، وقتى موزيک ميذارم و قر ميدم و آشپزى میكنم ٣ سالمه، وقتى با پارتنرم دونفرى میریم رستوران يک دختر بيست و دو ساله‌ام، وقتى يک مهارت جديد ياد میگيرم ۱۳ سالمه و وقتى سوار دوچرخه ميشم ٨ سالمه.
474
رمضان که می‌رسید، همه چیز یه جور دیگه بود.
صدای کتری که توی آشپزخونه می‌جوشید، از توی اتاق هم می‌پیچید و مامان با همون مهربونی و کمی زور، ما رو از خواب می‌کشید بالا. چشم‌هامون هنوز خواب‌آلود بود، ولی صدای دعای سحر از مسجد همه جا رو پر می‌کرد و دلمون سبک می‌شد.
راهی حسینیه که می‌شدیم، هیاهوی دسته‌ها، بوی شمع و گل، دل آدمو می‌لرزوند. بعد مراسم، ما کوچولوها استکانا می‌شستیم و مامان لبخند می‌زد، انگار هر قطره آب یه جور برکت داشت.
و وقتی دور سفره می‌نشستیم، عطر غذا، صدای قاشق و بشقاب و خنده‌های خانوادگی، همه چیزو پر از نور و عشق می‌کرد. ساده بود، اما پر از حس زندگی و بخشش.
رمضان، برای من همیشه همون بوی چای صبحگاهی، صدای دعای سحر و شور افطاره؛ دل‌های سبک و لبخندهای کوچیک که هیچ وقت فراموش نمی‌شن
#سهیلا_واله
474
🪽❤️🩹
گفت:
به چه فکر می‌کنی؟
گفتم:
دارم فکر می‌کنم پرنده‌ایی که پرید،
رفت که برود،
یا رفت که برسد...؟
#بیکلام
474
🪽❤️🩹
گفت:
به چه فکر می‌کنی؟
گفتم:
دارم فکر می‌کنم پرنده‌ایی که پرید،
رفت که برود،
یا رفت که برسد...؟
#بیکلام
474
شب آرام بود و البته کاملا بهاری. اما من از آن آرامش‌های ساده نبودم. از آن آدم‌هایی بودم که طوفان را از سر گذرانده‌اند و تازه نشسته‌اند نفس بگیرند. روی مبل نشسته بودم، به سکوت خانه نگاه می‌کردم؛
سکوتی که یک روز آرزویم بود و یک روز دیگر از آن می‌ترسیدم.
زندگی برایم کم نداشت از شب‌های سخت، از دل‌گرفتگی‌های بی‌دلیل، از اشک‌هایی که بی‌صدا روی بالش خشک شدند، از آدم‌هایی که آمدند و نماندند، از رویاهایی که نصفه ماندند.
در همین فکرها بودم که در زدند. در را باز کردم یک شاخه گل آفتابگردان روبروی صورتم بود. چشمانم از ذوق فقط جیغ نکشیدند. شاخه‌ی آفتابگردان را گرفتم،
با خودم گفتم:
این گل از دلِ خاک درآمده، گرما کشیده، باد دیده، باران خورده، اما آخرش یاد گرفته همیشه رو به نور بایستد. و همان‌جا فهمیدم
شاید تمام آن سختی‌ها برای این بود که من هم یاد بگیرم پشتم را به تاریکی ندهم. من به گل نگاه می‌کردم و آن شاخه مرا به خودم برمی‌گرداند.
به دختری که هنوز با چیزهای کوچک ذوق می‌کند و دلش گرم می‌شود.
امشب آرامم. نه چون دنیا بی‌درد شده یا گذشته پاک شده؛ آرامم چون یاد گرفته‌ام رو به روشنایی بایستم، حتی اگر شب باشد.
درسِ آن شاخه آفتابگردان همین بود:
از خاک می‌شود بالا آمد، از طوفان می‌شود گذشت و هنوز می‌شود رو به نور زندگی کرد.
#سهیلا_واله
