فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

حتی فکر اینکه پدر و مادرم رو از خودم ناامید کنم نمی‌ذاره بخوابم.

/باید اِستاد و فرود آمد بر آستانِ دری که کوبه ندارد، چرا که اگر به‌گاه آمده باشی دربان در انتظارِ توست و اگر بی‌گاه، به در کوفتن‌ات پاسخی نمی‌آید. _احمد شاملو

هایلایت امروز هم اینکه وسط گریه‌ی شدید مجبور شدم برم یه درس دولینگو بزنم وگرنه چهارده روز استریکم از دست می‌رفت و نمی‌تونستم بابت اینم ناراحت باشم.

کاش بالاخره بفهمم نمیشود کاریش کرد یا میشود و من نمیتوانم.

این سال کنکور همه‌ش احساس می‌کردم دارم مثل اسب می‌دوم. باز صد رحمت به اسب چون حداقل به یه جایی می‌رسه.

دو تا چیزی که اگر دارید، بهتون تبریک می‌گم، نصف راه خوشبختی رو پیمودید: - کسانی که وقتی ازشون کمک می‌خواید، به خودش زحمت می‌دن کمک کنن. یا اگه به اون کار وارد نیست، به خودش زحمت می‌ده تلاش کنه لااقل. نمی‌گه «من بلد نیستم. نمی‌کنم.» و دست به کمر عقب وانمیسته تا خودتون از پسش بر بیاید. - اطرافیانی که وقتی براشون حد و مرز تعیین می‌کنید، جوابتونو با «😫» نمی‌دن. بهتون نمی‌گن چقدر ناز و ادا داری، خب همینه که هست، آخه من سختمه. نمی‌گن آهان باشه، بعد به همون کار قبلی ادامه بدن.

The son becomes the father and the father, the son. 🎥Supergirl

چیز جالب امروز: گیلکی‌ها وقتی که وسط آفتاب یهو بارون میاد می‌گن "عروسی مادر شغاله".

ادامه‌ی‌ متن شماره ۵۷۲ مرزها کمرنگ می‌شوند. تهدیدهای بیرونی به‌طرز خشونت‌آمیزی وارد چارچوب روانکاوی می‌شوند. پسرفت روانی هم بیمار را دربرمی‌گیرد و هم درمانگر را. برخلاف بحران‌هایی مثل همه‌گیری کرونا، جنگ هیچ فضای امنی باقی نمی‌گذارد؛ حتی خانه انسان. مهم‌ترین درس: تروماهای جمعی، نیازمند حمایت جمعی هستند. وقتی نهادهای والدگونه (مثل دولت یا سازمان‌های بین‌المللی) ناکام می‌مانند، شبکه‌های حرفه‌ای و اجتماعات همکاران، به‌مثابه «خواهر و برادران» حیاتی برای تکیه کردن می‌شوند. @Dosipus

تنها چیزی که هیچوقت تکراری نمی‌شه و هر بار به اندازه دفعه‌ی اول کله‌ی آدم رو گیری می‌کنه، پریوده.

یه مدته هر تلاشی در راستای نوشتن افکارم _حتی اگر به اندازه‌ی یه متن بسیار کوتاه باشه_ به بن‌بست می‌خوره.

توی یه سیستم خراب، برنده بودن معنایی نداره.

و نجات پیدا کردن یک تصمیم شخصی‌ست. دیگران ممکنه به کمک ما بیان، اما برداشتن گام‌ها به سوی نقطه‌ی روشن کوچک در میان تاریکی، بر عهده‌ی خودمون خواهد بود.

زمان، غربالگرِ خوبیه. فقط باید بهش اعتماد کنی. خیلی‌چیزها رو از چیزهایِ دیگه جدا می‌کنه و خیلی‌آدم‌ها رو از آدم‌هایِ دیگه.

از هر روز زندگی توی خاورمیانه می‌شه یه فیلم جنگی بی‌کیفیت درآورد.