یادداشت های یک پیرمرد ۲۰ ساله

میشکنم آینه رو تا دوباره نخواد از گذشته ها حرف بزنه آینه میشکنه هزار تیکه میشه اما باز تو هر تیکه اش عکس منه عکسا با دهن کجی بهم میگن چشم امیدو ببر از آسمون روزا با هم دیگه فرقی ندارن بوی کهنگی میدن تمومشون

می‌شکنم آینه رو تا دوباره نخواد از گذشته ها حرف بزنه آینه میشکنه هزار تیکه میشه اما باز تو هر تیکه اش عکس منه عکسا با دهن کجی بهم میگن چشم امیدو ببر از آسمون روزا با هم دیگه فرقی ندارن بوی کهنگی میدن تمومشون