آنارشیستی‌که‌قرمه‌سبزی‌دوست‌نداشت

دست، به سوی انسانِ فرولغزیده پیش ببرید تا بلندش کنید، و اگر امیدی به نجاتش نیست، به تلخی بر او اشک بریزید؛ به بیچارگی‌اش نخندید. دوستش بدارید و در وجودِ او خود را ببینید، و بر او همان‌طور قضاوت کنید که بر خود می‌کنید. آبلوموف، ایوان گنچاروف

و عمیقأ دلتنگ سارا و لوپی.

همسر جان را دیدم و برگشتم تهران کوفتی.

شاید دوباره نوشتن رو مدیون ریتا مارلی باشم.

اما دانستم که فرومایگان به تألم پروردگارشان دست به خنجر گلوی حقیقت را پیش از آنکه در استنطاق آیه های تاذن نجوا برآورد، به کافتن خواهند برد. و آنگاه که ژَخ بر آید از سینه و اصواتی مهیب... چونان که اسرافیل در صور خواه‍د دمید، که مغاک زمین به کیفر این جنایت دهان باز و آرواره های موعود را سخت بر گوشت و استخوان می کوبد. همانا وحشت در تجسم کرمی حریص به جسم شان حلول کند (که سیبی را به بلای هایل گرسنگی‌ می‌بلعد و می‌لولدش). ندامت عبث است.

چهارشنبه- بیست و دوم بهمن هزار و چهارصد و چهار

متکلم نبودن منهدمم کرد.

باید بهترین سولو های پلی لیستم رو بزارم.

بهترین رفرنس یه دیالوگ تو کوکتل‌مولوتف بود: و کَک ام هم نمی گزد.