گیلاسِ ناناس.

این دو پارگراف از صادق هدایت رو میبوسم.

امروز، بالون ارزو ها و آتیش گرفتنش، حافظ، هوای گرفته، اسمون ابری، تماشای ستاره ها،از بین بردن نامه ای با محتویات عجیب، سرما، اگزما و دمنوش گل گاو زبان.

در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع.

تو دوران pms بودن اینجوریه که بخاطر اینکه لاک آبی زدم ولی میخوام لباس قرمز بپوشم میتونم گریه کنم.

مرا،آتش صدا کن.

امشب خوندن گذر سیاوش از آتش پیشنهاد میشه.

میتونید این روزها تو تلگرام برای دوستتون یه ارزو کنید و زمان ارسالش رو بذارید برای یکسال بعد، و ببینید چقدر اون آرزو محقق میشه.

کاش بهار تو روستاهای شمال ایتالیا می‌گذشت.

آسمون این روز ها یکدست خاکستریه و احساس میکنم یه شیشس و من داخل یه گوی گیر افتادم.

بچه ها این ابرها داشتن باهم تانگو میرقصیدن.

بهش میگم ببین زندگی همین جاست همین لحظه، همین لحظه ای که این اقا داره گل های باغچشو اب میده، همین لحظه که پاکبان داره شکوفه های بهاری رو جارو میکشه ، همین لحظه که ابرا دارن حرکت میکنن، همین لحظه که گربه داره به غروب نگاه میکنه همین لحظه.

من سگ درگاه محمد کیانم..

در روزهای آخر اسفند همراه بنفشه ها با اهنگ فرهاد!

با اسم گنجشکک اشی مشی.