This Bitter Land

مهم‌ترین ذهنیت در هر جنگ یا روبه‌رویی، شناختنِ حریف، شناختنِ طرفمان است. ما باید او را بشناسیم و بر اساس ویژگی‌ها، توانایی‌ها و امکاناتِ عملی‌اش رفتارمان را تنظیم کنیم و برگ‌هایمان را در بازی خرج کنیم. این را گفتم تا به لحظه‌ی اکنون برسم. ما باز در آستانه‌ی راند جدیدی از جنگ، یک جنگ بزرگ هستیم و چیزی که الان باید بگویم این است که آمریکای ترامپ، هیچ شناختی از طرفش که حکومت ایران باشد ندارد. آن را نمی‌فهمد و فکر می‌کند اگر یک رفتار تکراری را انجام دهد نتیجه می‌گیرد. مثلا فکر می‌کند اگر برق و آب یک کشور را بزند، حکومت ایران را تسلیم می‌کند. این یعنی تو اصلا نمی‌دانی داری با کی می‌جنگی. فکر می‌کند اگر در خارک، اسلام‌آباد غرب یا چابهار نیرو پیاده کند، حکومت ایران را «تسلیم» می‌کند و در نهایت فکر می‌کند اگر مثلا تهدید به حمله‌ی اتمی کند به هدفش که تسلیم شدن یا ساقط شدن دشمنش باشد، می‌رسد. نمی‌رسد. چیزی به‌نام تسلیم در این گفتمان وجود ندارد. این گفتمان معنایش را از واقعه‌ی عاشورا می‌گیرد و عملش را بر اساس اکت و عمل دولت فاطمی و دولت صفوی تنظیم می‌کند. پس تسلیم برایش معنا ندارد و تنها «شهادت تا آخرین نفر» را انتخاب می‌کند. پس خسارت مادام‌العمر حمله‌ی آمریکای ترامپ، به ما مردم ایران، به آینده‌ی ایران می‌خورد چون اسقاط و تسلیم حکومت ایران عملا به نقطه‌ی «ناممکن» رسیده است و تنها مسیرهای پیشِ روی ما، عراق، لیبی و سوریه شدن است. این است که هر آدم عاقلی باید مخالف جنگ باشد.