آشویتس

چه بد

پرمیومم تموم شد حالا یه فقیرِ بی پرمیومم

اها

خب

سین عالیه

به استشمامِ رایحهٔ سردِ انسان بودن عادت کرده بودند بی آنکه تا مغزِ استخوان انسان بوده باشند‌؛ سرما چشم‌های عدالت، گوش‌های شجاعت و دهانِ آدمیت را مهر و موم کرده بود، سرما جهان را به نفرت و سقوط محکوم کرده بود. انگار دستی در انزوای یک وهم، واقعیتِ بی‌تصویری را تصویر میکرد. در همان ناگهانِ همیشگی و در همان آشکارایِ در پرده، سرنوشت میراثِ موعودترین لحظه‌های رویا بودنِ لبخندها را به تاراج می‌برد و خطوطِ ممتدِ امید را به گیسویِ اغما گره میزد. اندامِ تراشیدهٔ زمان، هر لباسی را پس میزد که مبادایِ هر روزِ ثانیه ها را به نگاهِ هرزی گذرانده باشد. جهان، پیراهنِ مکافاتِ عقولِ در صفِ اعدام را در تندبادِ جنایتی موهوم پرچم‌وار میرقصاند. واژه‌های نادم از واژه بودن، انسانِ ناپاک را در آیینهٔ واهیِ حروف واقعی تر از واقعیتِ تلخشان منعکس میکردند. کرانِ سرخِ آتش‌نشینان را باران به طعنه در مینوردید، ماه طعمهٔ چنگالِ روشنایی شده بود و انزوا در آخرین نقطه از بازدم‌های نمورِ احتضار جاخوش کرده بود. چه وسوسه‌ها که در دالانِ ذهن‌های مصلوب میخکوب نمیشد و چه دریغ‌ها که از هیچ جامی نمیشد نوشید، مگر شوکرانِ جنونِ انسانِ ناانسان! ៸៸ آشویتس ‌؛ رقصان در صحنهٔ گناه!

به استشمامِ رایحهٔ سردِ انسان بودن عادت کرده بودند بی آنکه تا مغزِ استخوان انسان بوده باشند‌؛ سرما چشم‌های عدالت، گوش‌های شجاعت و دهانِ آدمیت را مهر و موم کرده بود، سرما جهان را به نفرت و سقوط محکوم کرده بود. انگار دستی در انزوای یک وهم، واقعیتِ بی‌تصویری را تصویر میکرد. در همان ناگهانِ همیشگی و در همان آشکارایِ در پرده، سرنوشت میراثِ موعودترین لحظه‌های رویا بودنِ لبخندها را به تاراج می‌برد و خطوطِ ممتدِ امید را به گیسویِ اغما گره میزد. اندامِ تراشیدهٔ زمان، هر لباسی را پس میزد که مبادایِ هر روزِ ثانیه ها را به نگاهِ هرزی گذرانده باشد. جهان، پیراهنِ مکافاتِ عقولِ در صفِ اعدام را در تندبادِ جنایتی موهوم پرچم‌وار میرقصاند. واژه‌های نادم از واژه بودن، انسانِ ناپاک را در آیینهٔ واهیِ حروف واقعی تر از واقعیتِ تلخشان منعکس میکردند. کرانِ سرخِ آتش‌نشینان را باران به طعنه در مینوردید، ماه طعمهٔ چنگالِ روشنایی شده بود و انزوا در آخرین نقطه از بازدم‌های نمورِ احتضار جاخوش کرده بود. چه وسوسه‌ها که در دالانِ ذهن‌های مصلوب میخکوب نمیشد و چه دریغ‌ها که از هیچ جامی نمیشد نوشید، مگر شوکرانِ جنونِ انسانِ ناانسان! ៸៸ آشویتس ‌؛ رقصان در صحنهٔ گناه!

دو قطبی

چون خیلی بهم میایم رول عوض نمیکنم 😍

وظیفست به هر حال

قربونت برم عزیزم

مرسی که مشکلمو حل کردی