«آبنبات هل دار »

شب، آرام آرام از پنجرهٔ خیال سر می‌کشد و دستان تاریکش را بر شانه‌های خسته‌ می‌گذارد امشب نیز مانند شب‌های پیش ترس از خوابیدن در وجودمان نقش بسته کابوس‌ها چون شکارچیان گرسنه در کمین ذهنمان نشسته‌اند هر بار که پلک‌هایم سنگین می‌شوند، انگار تمام انرژی روز را از تنم بیرون می‌کشند؛ مثل گردبادی بی‌رحم که هر آنچه ساخته‌ام، با خود می‌برد با خود عهد کرده بودم امروز را مفید و روشن سپری کنم، و شاید موفق هم بودم... اما همین که زمان خواب فرا می‌رسد، آن خیال تاریک و بی‌چهره، دوباره سراغم می‌آید؛ بی‌اجازه می‌نشیند گوشهٔ ذهنم، و اجازه نمی‌دهد آرام بگیرم شب، هنوز با من سر ناسازگاری دارد...

_احمد محمود

حاضرم غذا نخرم که بخورم لباس جدید نگیرم که بپوشم لوازم آرایش نخرم که آرایش کنم ولی حاضر نیستم تراپی رفتنم رو قطع کنم انگار باید اتاق ذهنم رو هر ماه گردگیری کنم 🙂‍↔️

_Running is an an argument between stop and keep going...💆🏻‍♀🏃🏻‍♀✨️

_Running is an an argument between stop and keep going...💆🏻‍♀🏃🏻‍♀✨️

جایی در زندگی ام می ایستم و می گویم: این، تماماً "من" بود.. که دوام آورد؛ که ادامه داد؛ و رسید...✨🌿

گاه، شب‌هایی می‌رسد که دلم دیگر نمی‌کشد. بی‌حوصله‌ام، دلگیر، بی‌دلیل عصبانی. اما در چهاردیواری‌ای که همیشه باید خندید، که اندوه جایش نیست، نمی‌شود فهماند که درونم چه غوغاست ناگهان می‌نشینم و برای زندگی، برای فرداهایی که شاید هرگز نیایند، برنامه می‌چینم. با خودم می‌گویم باید کاری کرد، باید رفت دنبال آنچه دوستش دارم. اما بعد، پشیمانی از راه می‌رسد؛ تردید می‌نشیند گوشهٔ ذهنم و همه چیز را تار می‌کند و این‌گونه می‌شود که شب‌هایم شبیه امشب می‌شوند؛ دیدن میا و کوروش، نوشتن برنامه‌ها، گریه‌های بی‌صدا، خالی‌شدن‌های پنهان در تاریکی، و در آخر، نشستن با مداد رنگی در دست و نقاشی کشیدن برای آرام گرفتن روحی که دیگر در خودش جا نمی‌شود....